Sankcja kredytu darmowego w Millennium i Aliorze. Co mówią prezesi, co pokazują liczby

Sankcja kredytu darmowego w Banku Millennium i Alior Banku była jednym z tematów konferencji wynikowych 27 października 2026 r. Po kwietniowym wyroku TSUE C-744/24, dotyczącym odsetek od kredytowanych kosztów, banki ujawniają kolejne obciążenia i dane o sporach konsumenckich. Prezes Banku Millennium przekonywał, że sytuacja się znacząco nie pogarsza. Zarząd Alior Banku przyznał, że statystyka wyroków jest gorsza, a końcowej skali ryzyka nie da się jeszcze oszacować.

Na pierwszy rzut oka to dwie sprzeczne oceny tego samego zjawiska. W rzeczywistości obaj mówią o czym innym, a liczby z raportów, choć różnie przez nich opisane, wskazują w tę samą stronę. Wyjaśniamy, jak czytać te wypowiedzi i co z nich naprawdę wynika.

Sankcja kredytu darmowego w Millennium: co powiedział prezes?

Wypowiedź João Brása Jorge, którą przytoczyła agencja PAP Biznes, padła w depeszy zatytułowanej słowami o kosztach ryzyka, więc łatwo było ją przeoczyć. Prezes przyznał: „Nadal mamy obawy dotyczące ryzyk związanych z kredytami konsumenckimi”. Zapewnił, że Millennium podchodzi do tych spraw indywidualnie i rozmawia z klientami, którzy występują o SKD. Ocenił też: „Obecnie nie widzimy tutaj znaczącego pogorszenia sytuacji”. Roszczenia i sprawy sądowe są według niego mniej więcej na tym samym poziomie od wyroku TSUE.

To stanowisko zarządu, a nie niezależny dowód niskiego ryzyka. Nie jest to też zapowiedź powszechnego programu ugód. Deklaracja rozmów nie przesądza o zawieraniu ugód: bank nie podał warunków ani skali ewentualnych porozumień.

Co pokazują liczby z raportu Millennium?

Raport kwartalny tego samego banku opisuje sytuację mniej spokojnie niż prezes. Koszt ryzyka prawnego kredytów konsumpcyjnych wzrósł z 64 mln zł w II kwartale do 97 mln zł w III, czyli o połowę. Do tego doszło 16 mln zł korekty odsetek po wyroku C-744/24. Liczba nierozstrzygniętych spraw na tle ustawy o kredycie konsumenckim wzrosła w samym III kwartale o 627, do 3157. Przez całe I półrocze przybyło ich 548.

Najbardziej wymowna zmiana dotyczy wyroków. Bank nadal wygrywa zdecydowaną większość spraw: na 605 zakończonych prawomocnie przegrał 103, czyli 17 proc. Na koniec czerwca ten odsetek wynosił jednak 14,8 proc. Z różnicy stanów podanych w obu raportach wynika przyrost o 92 prawomocnie zakończone sprawy, w tym 27 przegranych przez bank: 29,3 proc. To wyliczenie redakcji, a nie osobna kwartalna seria opublikowana przez bank. Dane dotyczą sporów na tle ustawy o kredycie konsumenckim; nie są statystyką wszystkich spraw SKD w Polsce ani prognozą wyniku konkretnego pozwu.

Czy to przeczy słowom prezesa? Niekoniecznie wprost. Prezes odnosił się do poziomu roszczeń i spraw od wyroku TSUE. Sama zmiana liczby spraw w toku nie mierzy napływu nowych pozwów: zależy także od zakończeń. Do oceny stabilności napływu potrzebna jest porównywalna seria nowych spraw i doprecyzowanie okresu wypowiedzi. Wyniki spraw i koszty to jednak inne wskaźniki niż napływ i oba w III kwartale wyraźnie się pogorszyły. Sama wypowiedź o braku znaczącego pogorszenia nie wyjaśnia więc wszystkich zmian w raportowanych wskaźnikach. Nie dowodzą one również, że konkretny wyrok TSUE spowodował wzrost kosztów lub zmianę wyników procesów.

Sankcja kredytu darmowego w Alior Banku: stanowisko zarządu

Alior mocniej akcentował niepewność, choć najważniejsze informacje padły dopiero w części konferencji z pytaniami analityków. Zarząd wyjaśnił, że głównym powodem wzrostu pozostałych kosztów operacyjnych w III kwartale była rezerwa na sprawy SKD w wysokości 68 mln zł. Uzasadnił ją rosnącą liczbą spraw, które trafiają do banku. Według raportu pozostałe koszty operacyjne wyniosły w III kwartale 104,5 mln zł wobec 47,6 mln zł rok wcześniej. Dyrektor finansowy wskazał także na ujemny wpływ 40 mln zł rezerwy na ryzyka prawne na przychody. To inna pozycja niż 68 mln zł wskazane przy kosztach operacyjnych. Nie traktujemy tych wielkości jako jednej potwierdzonej kwoty kosztów SKD. Raport wykazuje 78,6 mln zł kwartalnych kosztów rezerw na wszystkie sprawy sporne, nie tylko SKD.

O wynikach spraw zarząd mówił wprost. Statystyka wyroków w sprawach SKD lekko się pogorszyła, ale bank wciąż wygrywa więcej spraw, niż przegrywa, co ma odpowiadać ogólnemu trendowi na rynku. Prezes Piotr Żabski przyznał, że wiarygodne oszacowanie końcowej ekspozycji jest na tym etapie przedwczesne. Rezerwa jest liczona dla całego portfela i według zarządu odpowiada temu, co bank obserwuje dziś. Prezes określił sytuację wokół SKD jako bardzo dynamiczną i zwrócił uwagę na zmianę w pracach nad nowymi przepisami: jego zdaniem prezes UOKiK stracił możliwość wpływu na nową ustawę, a temat przeszedł w inne ręce.

Wypowiedzi z konferencji Aliora znamy z angielskiego zapisu przygotowanego przez Investing.com, który powstał w wyniku tłumaczenia automatycznego. Podajemy je więc jako relację słów zarządu, a nie dosłowne cytaty. Dane finansowe sprawdziliśmy w raporcie i prezentacji banku. Kwotę 68 mln zł przypisaną do SKD przytaczamy za relacją konferencji; nie utożsamiamy jej z całą pozycją rezerw na sprawy sporne. Koszt ryzyka prawnego kredytów frankowych wyniósł w III kwartale 54,1 mln zł wobec 41,4 mln zł rok wcześniej (+31 proc.), a po dziewięciu miesiącach 103,5 mln zł. Przeciwko bankowi toczy się 6140 postępowań dotyczących SKD o łącznej wartości 288 mln zł, a rezerwa na nie wzrosła od początku roku ze 104,2 mln zł do 184,1 mln zł.

Słowa zarządów a dane z raportów

Źródła: PAP Biznes/Bankier.pl (27.10.2026, 11:58); zapis konferencji Alior Banku w tłumaczeniu automatycznym Investing.com; raporty Grupy Banku Millennium i Grupy Alior Banku za III kwartał 2026 r. oraz prezentacja wynikowa Aliora. Odsetki przegranych w Millennium to wyliczenie chf24.pl.

Jak to rozumieć?

Po pierwsze, prezesi nie opisują tego samego. João Brás Jorge mówi o napływie roszczeń, a zarząd Aliora o wynikach spraw i rezerwach. Oba zdania mogą być jednocześnie prawdziwe: klienci mogą pozywać bank w podobnym tempie co wiosną, a sądy mogą częściej przyznawać im rację. W Millennium widać właśnie taki obraz, bo stabilny według prezesa napływ idzie w parze z rosnącymi kosztami i wyższym odsetkiem przegranych.

Po drugie, Alior używa bardziej ostrożnego tonu, lecz nie publikuje w tej relacji szczegółowej liczby wygranych i przegranych. Przyznaje, że statystyka się pogarsza, ale nie podaje, ile spraw wygrał i przegrał. Millennium te liczby publikuje, choć jego prezes nie wyciąga z nich tak ostrożnych wniosków. Dla czytelnika raportów cenniejsza jest tabela z liczbami niż ocena zarządu, niezależnie od jej tonu.

Po trzecie, nie znamy końcowego rachunku SKD dla obu banków. Alior wprost podkreśla przedwczesność oszacowania, a Millennium ujawnia dalsze obciążenia. Brak publicznej prognozy nie dowodzi, że bank nie sporządza własnych szacunków. Na końcowy rachunek mogą wpłynąć kolejne wyroki TSUE, w tym oczekiwane rozstrzygnięcie w sprawie C-684/25 z pytania Sądu Rejonowego w Brodnicy w sporze z bankiem zanonimizowanym w opublikowanym dokumencie jako A.B. S.A. (nie przypisujemy go Aliorowi), oraz kształt nowej ustawy wdrażającej unijną dyrektywę CCD2.

Przy okazji Alior ujawnił, że w III kwartale nie sprzedał ani jednego kredytu hipotecznego opartego na wskaźniku POLSTR. Ofertę takich kredytów ma uruchomić, jak powiedział przedstawiciel zarządu, „na dniach”.

Co to oznacza dla kredytobiorców?

Deklaracja Millennium o rozmowach z klientami występującymi o SKD nie daje jeszcze podstaw do stwierdzenia, jakie propozycje bank składa w indywidualnych sprawach. Nie wiadomo jednak, na jakich warunkach, i nie jest to program ugód ogłoszony dla wszystkich. Wypowiedzi zarządu Aliora pokazują z kolei, że bank sam przyznaje, iż sądy częściej rozstrzygają na korzyść klientów. Żaden z tych sygnałów nie przesądza o wyniku konkretnej sprawy, bo zastosowanie SKD zależy od przesłanek art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim, w tym naruszenia wymienionych w nim przepisów i pisemnego oświadczenia. Wyrok C-472/23 odnosi test możliwości oceny zobowiązania do rozpatrywanych naruszeń informacyjnych; nie należy bez dodatkowej analizy rozszerzać go na każdą przesłankę art. 45. Przy skutecznym zastosowaniu sankcji konsument zwraca kapitał bez odsetek i kosztów należnych kredytodawcy, z ustawowym wyjątkiem kosztów ustanowienia zabezpieczenia. Art. 45 ust. 5 przewiduje wygaśnięcie uprawnienia po roku od wykonania umowy, lecz rozumienie tego momentu jest przedmiotem sporów. Nie warto samodzielnie zakładać, że termin biegnie dopiero od ostatniej raty.

W ocenie redakcji chf24.pl wtorkowe wypowiedzi warto czytać razem z raportami, a nie zamiast nich. Ton wypowiedzi różni się, a raporty pokazują wzrost liczby spraw w toku i dalsze obciążenia. W Millennium można policzyć zmianę udziału przegranych z różnicy raportowanych stanów; w Aliorze dysponujemy jakościową oceną zarządu. Nie wystarcza to do wniosku o wynikach całego rynku. Najważniejsze dla klienta: rezerwa banku ani uspokajająca wypowiedź prezesa nie zastępują oceny konkretnej umowy i terminów dochodzenia roszczeń.