14 lipca 2025 r. Gazeta Wyborcza opublikowała artykuł Wojciecha Czuchnowskiego ujawniający ogromne kwoty wypłacane przez syndyka Marcina Kubiczka zaprzyjaźnionym kancelariom prawnym w ramach upadłości Getin Noble Banku. Najwięcej – ponad 146 mln zł – miała otrzymać kancelaria Rymarz Zdort Maruta. 17 lipca 2025 r. kancelaria wydała oświadczenie stanowczo odpierające zarzuty. Poniżej analizujemy główne argumenty kancelarii, oceniając każdy z nich jako „wiarygodny” lub „niewiarygodny” – w oparciu o przedstawione fakty, kontekst publikacji Wyborczej oraz spójność z dostępnymi danymi.
Wynagrodzenie 146 mln zł – szeroki zakres usług czy przepłacenie?
- Argument kancelarii: Kwota 146,3 mln zł, podana w artykule Wyborczej, nie dotyczy – wbrew sugestiom – wyłącznie obsługi sporów frankowych, lecz całego postępowania upadłościowego Getin Noble Banku. Kancelaria wylicza, że w ramach tej sumy obsługiwała m.in.: sprzedaż aktywów banku (w tym podmiotów nadzorowanych przez KNF), zarządzanie dziesiątkami tysięcy zgłoszeń wierzytelności, zmagania z bezprecedensowymi brakami informatycznymi i organizacyjnymi masy upadłości, a także przygotowanie programu ugód z frankowiczami. Do tych zadań zaangażowano na stałe kilkudziesięcioosobowy zespół prawników, a honorarium kancelarii jest – zdaniem oświadczenia – współmierne do ogromu pracy oraz złożoności postępowania, będącego pierwszą tak dużą upadłością banku komercyjnego w UE. Kancelaria powołuje się również na analizę renomowanej firmy audytorskiej, z której wynika, że inne banki (posiadające sprawne systemy operacyjne i mniejsze portfele kredytów frankowych) wydają znacznie większe kwoty na samą obsługę takich spraw, niż wynosi koszt obsługi całej upadłości Getinu.
- Ocena: Wiarygodny. Wyjaśnienie kancelarii brzmi przekonująco, ponieważ umiejscawia wysokie wynagrodzenie w odpowiednim kontekście. Zamiast bronić abstrakcyjnej sumy, kancelaria szczegółowo opisuje rozległy zakres usług objętych honorarium – co faktycznie wykracza daleko poza same spory z frankowiczami. Uwiarygodnia to argument, że 146 mln zł to efekt skali i złożoności zadania, a nie zawyżonych stawek. Co więcej, przytoczenie niezależnej analizy rynkowej (porównującej koszty obsługi portfeli frankowych w innych bankach) dodaje wiarygodności – sugerując, że opłaty dla Rymarz Zdort Maruta mieszczą się w standardach rynkowych dla tak ogromnego postępowania. Choć kancelaria nie przedstawiła dokładnego kosztorysu, to ilościowe dane (liczba spraw, wartość portfela 8 mld zł, dziesiątki tysięcy wierzycieli) potwierdzają, że obsługa prawna musiała być zakrojona na szeroką skalę. W rezultacie argument o proporcjonalności wynagrodzenia do zakresu prac wydaje się uzasadniony faktami i transparentny co do głównych czynników kosztotwórczych.
Konflikt interesów i powiązania z syndykiem – czy zarzuty zostały rozwiane?
- Argument kancelarii: Rymarz Zdort Maruta odpiera insynuacje o „zamkniętym układzie” z syndykiem, wyjaśniając genezę spółki RZMK Restructuring S.A. (Rymarz Zdort Maruta Kubiczek Restructuring). Podkreśla, że utworzenie tej spółki ogłoszono publicznie blisko 3 lata temu, zanim Marcin Kubiczek został syndykiem Getin Noble Banku. RZMK miała być elementem strategii rozwoju praktyki restrukturyzacyjnej kancelarii – jako pierwszy w Polsce podmiot zdolny kompleksowo obsługiwać całe postępowania upadłościowe (łącznie z funkcją syndyka oraz wsparciem wykwalifikowanej kadry prawniczej). Marcin Kubiczek pełni funkcję zarządu (prezesa) tej spółki – co zastrzeżono ustawowo dla licencjonowanych doradców restrukturyzacyjnych – natomiast nigdy nie był jej akcjonariuszem ani wspólnikiem. Kancelaria jednoznacznie zaznacza, że wbrew medialnym doniesieniom Kubiczek nie ma udziału kapitałowego w RZMK, co ma przeczyć tezie o jego osobistym zysku z zlecania spraw kancelarii.
- Ocena: Niewiarygodny. Powyższa argumentacja tylko częściowo rozbraja zarzut konfliktu interesów. Kancelaria dostarcza wprawdzie cenny kontekst – ujawnia, że spółka z udziałem nazwiska Kubiczka była planowana dużo wcześniej i służy szerszym celom rynkowym. To sugeruje, iż współpraca Kubiczka z kancelarią nie zaczęła się potajemnie przy Getin Banku, lecz wynika z jawnej strategii biznesowej. Jednak kluczowe pytanie Wyborczej dotyczyło potencjalnej sprzeczności interesów: czy syndyk, współpracując z firmą, z którą jest związany zawodowo, nie przepłaca za usługi prawne kosztem wierzycieli? Na to kancelaria odpowiada jedynie formalnie – wskazując brak udziałów Kubiczka – ale pomija istotę problemu. Faktem jest, że Marcin Kubiczek jako prezes RZMK otrzymywał wynagrodzenie (spółka w 2023 r. poniosła aż 680 tys. zł kosztów zarządu przy minimalnych przychodach). Oświadczenie nie odnosi się do tej kwestii ani do wrażenia „samozatrudnienia” syndyka (kierującego spółką zależną od obsługującej go kancelarii). Innymi słowy, choć kancelaria zaprzecza formalnym powiązaniom właścicielskim, nie rozwiewa wątpliwości, że bliska relacja biznesowa mogła wpłynąć na wybór i hojność zleceń dla niej. Ten argument brzmi zatem nieprzekonująco – konflikt interesów pozostaje możliwy, nawet przy braku udziałów kapitałowych Kubiczka.
Transparentność zakresu usług i kosztów – czy kancelaria odsłania karty?
- Argument kancelarii: W swoim oświadczeniu Rymarz Zdort Maruta stara się uzasadnić wysokość honorarium poprzez wyszczególnienie wykonanych prac oraz kontekstu prawnego spraw. Podkreśla np., że obsługa kilkudziesięciu tysięcy pozwów frankowych nie wynika z decyzji syndyka czy kancelarii, lecz została wymuszona orzeczeniem Sądu Najwyższego. Wyrok ten pozwolił frankowiczom dochodzić unieważnienia umów kredytowych pomimo upadłości banku, przez co większość sądów oddaliła wnioski syndyka o zawieszenie procesów. Kancelaria tłumaczy więc, że masowe procesy frankowe to okoliczność niezależna, która znacząco zwiększyła obciążenie pracą prawną. Ponadto wskazuje, iż głównym problemem frankowiczów nie są koszty obsługi upadłości, lecz obowiązujące przepisy – przede wszystkim pierwszeństwo zaspokojenia roszczeń Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (BFG) przed wierzycielami takimi jak frankowicze. Innymi słowy, nawet bez wysokich wydatków na obsługę prawną, poszkodowani kredytobiorcy i tak czekaliby na wypłaty, ponieważ w masie upadłości najpierw zaspokajany jest BFG (który sfinansował ochronę depozytów). Kancelaria przypomina też, że każde działanie syndyka – w tym angażowanie kancelarii i wydatki – podlega kontroli sędziego-komisarza. Sędzia-komisarz cyklicznie bada współpracę z prawnikami, zatwierdza wydatki adekwatnie do skali sprawy i reaguje na ewentualne uchybienia. Na koniec kancelaria zapewnia, że jako doświadczona firma z 30-letnim stażem zawsze działa zgodnie z prawem i zasadami etyki zawodowej.
- Ocena: Wiarygodny, ale nie w pełni przejrzysty. Kancelaria trafnie wskazuje istotne okoliczności łagodzące: tło prawne i systemowe, które tłumaczy zarówno skalę kosztów, jak i opóźnienia w zaspokajaniu roszczeń wierzycieli. Argument, że lawina pozwów frankowych to skutek orzeczeń sądowych, brzmi wiarygodnie – rzeczywiście w 2023 r. sądy umożliwiły kontynuowanie procesów mimo upadłości banku. To pokazuje, że kancelaria nie „nakręcała” sztucznie sporów, a jedynie reaguje na sytuację narzuconą przez prawo. Podobnie wyjaśnienie, iż priorytet BFG nad frankowiczami (wynikający z ustawy) jest główną barierą dla wypłat dla klientów, jest merytorycznie słuszne – podkreśla szerszy problem systemowy, niezależny od wysokości wynagrodzeń prawników. Te wątki wzmacniają narrację kancelarii, sugerując że to nie jej działania szkodzą poszkodowanym, lecz obowiązujące przepisy.
Z drugiej strony, transparentność finansowa oświadczenia pozostawia niedosyt. Kancelaria nie przedstawia dokładnego rozbicia kwoty 146 mln zł na poszczególne czynności, etapy czy stawki. Ujawnia co prawda liczbę spraw i zaangażowanie zasobów ludzkich, ale unika podania konkretnych danych (np. godzin pracy czy jednostkowych stawek), które pozwoliłyby zweryfikować efektywność wydatkowania środków. Odbiorca musi zatem zawierzyć zapewnieniom o adekwatności kosztów bez twardych danych liczbowych. Mimo to, w zakresie przejrzystości zakresu usług kancelaria wypada dobrze – otwarcie opisuje, czym się zajmowała (od sprzedaży aktywów po obsługę ugód) i jak unikalny oraz pracochłonny jest to proces. Podsumowując, argumentacja jest wiarygodna co do faktów i okoliczności prawnych, lecz pełna transparentność finansowa wymagałaby większej ilości konkretnych danych. Brak takiego pełnego wglądu może budzić pewne wątpliwości u krytyków, choć nie obala zasadniczej wiarygodności wyjaśnień.
Pominięte lub złagodzone wątki z publikacji Wyborczej
- Argument kancelarii (domyślny): Kancelaria w swoim oświadczeniu koncentruje się na własnej perspektywie, nie odnosząc się wprost do niektórych szczegółowych zarzutów prasowych. Przykładowo, Wyborcza przytoczyła opinię, że syndyk Kubiczek stworzył „biznes do zarabiania grubych pieniędzy kosztem wierzycieli banku” – wskazując, iż RZMK Restructuring S.A. w 2023 r. osiągnęła symboliczne przychody (~200 tys. zł) przy jednoczesnym poniesieniu bardzo wysokich kosztów (744 tys. zł). Ten fakt sugeruje, że znaczne środki mogły trafiać do kieszeni prezesa Kubiczka, co potęguje wrażenie konfliktu interesów. Odpowiedź kancelarii całkowicie pomija ten temat – nie dowiadujemy się, dlaczego spółka RZMK generowała tak wysokie koszty ani czy były one powiązane z obsługą Getinu. Rymarz Zdort Maruta nie komentuje też personalnie wypowiedzi ekspertów (jak mec. Jacek Czabański) krytykujących model współpracy z syndykiem. Innym pominiętym wątkiem jest kwestia innych beneficjentów układu: kancelaria nie odnosi się do wzmiankowanych w artykule kancelarii Sitnik i Wspólnicy czy BWHS, które również otrzymywały milionowe zlecenia od syndyka. Oczywiście, można argumentować, że nie musiała – jej celem było bronić własnej reputacji. Jednak brak jakiejkolwiek wzmianki o szerszym kontekście „zamkniętego układu” sprawia, że oświadczenie zdaje się traktować sprawę w izolacji, jakby problem dotyczył wyłącznie niezrozumienia roli kancelarii.
- Ocena: Niewiarygodny (w zakresie kompletności). Pomijanie niewygodnych szczegółów osłabia siłę obrony kancelarii. Choć Rymarz Zdort Maruta celowo skupiła się na odpieraniu najpoważniejszych zarzutów dotyczących jej samej, to brak odniesienia do pewnych faktów z publikacji Wyborczej może być odebrany jako uchylanie się od pełnej prawdy. W szczególności brak wyjaśnienia kwestii wynagrodzenia Kubiczka z RZMK – kluczowej dla podejrzeń o konflikt interesów – rodzi pytanie, czy kancelaria świadomie łagodzi obraz sytuacji, eksponując tylko korzystne dla siebie informacje. Również milczenie na temat innych elementów układanki (innych kancelarii, urzędników BFG wynagradzanych z masy upadłości etc.) może sprawiać wrażenie, że oświadczenie nie opowiada całej historii, a jedynie jej wycinek korzystny dla RZ Maruta. Taka wybiórczość przekazu zmniejsza jego wiarygodność w oczach krytycznie nastawionych odbiorców.
Wnioski i podsumowanie
Kancelaria Rymarz Zdort Maruta w swoim oświadczeniu z 17 lipca 2025 r. dość skutecznie broni się przed częścią zarzutów Gazety Wyborczej, prezentując własną narrację opartą na faktach i kontekście prawnym. Przekonująco wyjaśniła ona, że wysoka suma 146 mln zł jest efektem bezprecedensowej skali upadłości – dziesiątek tysięcy roszczeń, tysięcy procesów i złożonych operacji prawnych – co potwierdza zarówno zdrowy rozsądek, jak i przytoczone analizy rynkowe. Argumenty kancelarii dotyczące działania zgodnie z prawem również znajdują potwierdzenie: formalnie nadzór sędziego-komisarza i wymogi ustawy (priorytet BFG, orzeczenia SN) rzeczywiście kształtują ramy, w których syndyk i jego prawnicy muszą operować. W tych aspektach kancelaria zachowała wiarygodność, a jej linia obrony jest spójna z faktami przedstawionymi w oświadczeniu.
Nie wszystkie wątpliwości zostały jednak rozwiane. Najbardziej kontrowersyjny zarzut – potencjalny konflikt interesów między syndykiem a kancelarią – został odparty jedynie częściowo. Oświadczenie zapewnia o braku formalnych powiązań właścicielskich, lecz nie rozwiewa podejrzeń co do nieformalnych korzyści i relacji biznesowych łączących obie strony. Innymi słowy, cień podejrzenia „zamkniętego układu” nadal się unosi, zważywszy na przemilczane szczegóły związane z RZMK Restructuring S.A. i osobistymi gratyfikacjami dla syndyka. Podobnie, transparentność finansowa wyjaśnień kancelarii mogłaby być pełniejsza – publiczność nie otrzymała pełnego rachunku, a jedynie ogólne zapewnienia o adekwatności kosztów.
Oświadczenie Rymarz Zdort Maruta to solidny głos obrony, który wiarygodnie adresuje kwestie proceduralne i finansowe (skala prac, koszty w kontekście rynku, legalne ramy działania). Kancelaria pokazała się jako profesjonalny podmiot, starający się działać transparentnie i zgodnie z prawem, co potwierdza jej 30-letnia reputacja. Jednak pewne obszary pozostają nie do końca przekonujące – zwłaszcza tam, gdzie w grę wchodzą relacje personalno-biznesowe. Dla postronnego obserwatora wiele argumentów kancelarii będzie brzmiało rozsądnie i zmniejszy siłę pierwotnych oskarżeń. Niemniej najbardziej krytyczni odbiorcy (np. reprezentanci frankowiczów) mogą nadal czuć niedosyt wyjaśnień w kwestii potencjalnego konfliktu interesów i pełnej jawności rozliczeń. Z perspektywy całościowej, linia obrony Rymarz Zdort Maruta jest częściowo skuteczna – zmienia narrację na bardziej przychylną kancelarii w punktach merytorycznych, ale nie całkowicie zamyka dyskusji nad zasadnością wszystkich zarzutów.
