Upadłość Getin Noble Banku postawiła tysiące frankowiczów w trudnej sytuacji. Syndyk masy upadłości, Marcin Kubiczek, przez ostatnie dwa lata był krytykowany za sposób prowadzenia spraw kredytobiorców walutowych. Jego przeciwnikami w procesach są osoby jednocześnie będące wierzycielami banku – stąd zdaniem ekspertów walka z nimi na drodze sądowej godzi w interes samej masy upadłośc. Mimo to syndyk kontynuował kosztowne spory, apelując od niekorzystnych wyroków i podejmując działania wydłużające postępowania. Media opisują je jako “cyniczne, aroganckie, instrumentalne traktowanie prawa”.
Jednym z głównych zarzutów wobec syndyka był brak uwzględnienia interesów frankowiczów w programie ugód. Pierwszy etap programu ugód, uruchomiony pod koniec 2024 roku, objął tylko wąską grupę klientów – tych, którzy spłacili ponad 200% pożyczonego kapitału. Dopiero w czerwcu 2025 r. ruszył II etap programu, formalnie otwierając drogę dla większości posiadaczy kredytów indeksowanych we franku. Warunki nadal budziły jednak sprzeciw: propozycje ugodowe wymagały spłaty co najmniej 138% kapitału oraz przewidywały przeliczenie kredytu na PLN ze stałym oprocentowaniem 2,98%. Dla wielu klientów oznaczało to konieczność dopłacania setek tysięcy złotych, mimo że nieraz spłacili już cały nominalny dług. Frankowicze określali te propozycje mianem skandalicznych i kompletnie oderwanych od realiów – syndyk oczekiwał od nich dalszych miliardowych wpłat, grożąc że brak zgody na ugodę oznacza wieloletni proces sądowy.
Syndyk nadal utrudniał frankowiczom życie: ignorował postanowienia sądów o zawieszeniu spłaty rat, domagając się płatności nawet od kredytobiorców, którzy uzyskali zabezpieczenie roszczeń. Zdarzało się, że ignorował też zgłoszone potrącenia (gdy kredytobiorca nadpłacił kapitał i chciał skompensować dług) – w takich przypadkach pozywał klientów o zwrot kapitału, powołując się na “interes masy upadłości”.
Wreszcie, szerokim echem odbiła się kwestia kosztów i opłat sądowych. Kubiczek, przegrywając kolejne sprawy frankowe, składał wnioski o zwolnienie masy upadłości z kosztów sądowych i zwlekał z płaceniem zasądzonych kwot, gdy sądy odmawiały zwolnienia. Taka taktyka prowadziła do dalszych opóźnień i uszczuplała majątek masy upadłości (z którego pokrywano m.in. honoraria kancelarii prawnych reprezentujących syndyka). Liczne skargi kredytobiorców trafiały do sędziego-komisarza nadzorującego upadłość, zarzucając syndykowi przewlekanie postępowań i niegospodarność. Przez długi czas skargi te pozostawały jednak bez efektu – aż do teraz.
Zarządzenie sędziego z 14 listopada 2025 – koniec walki z frankowiczami
Dnia 14 listopada 2025 r. nastąpił przełom. Sędzia-komisarz Jarosław Zarębski, sprawujący nadzór nad upadłością Getin Noble Banku, wydał historyczne zarządzenie, które diametralnie zmienia podejście do spraw frankowych. Po latach sporów, odwołań i blokowania ugód sąd powiedział wprost: dość przeciągania spraw. Według ekspertów jest to jedno z najbardziej stanowczych zarządzeń, jakie kiedykolwiek zapadły w polskim postępowaniu upadłościowym. Sędzia jednoznacznie zakazał syndykowi dalszych działań wymierzonych przeciw frankowiczom – „nie składamy apelacji tylko po to, żeby grać na czas”. Nakazy zawarte w decyzji sądu można streścić następująco:
Przygotowanie programu ugód obejmującego wszystkich kredytobiorców – w ciągu 2 miesięcy syndyk ma opracować kompleksową ofertę ugód dla wszystkich grup klientów banku, w tym frankowiczów. Ugody mają dotyczyć nie tylko klasycznych kredytów CHF, ale także innych walut, kredytów przedsiębiorców oraz osób fizycznych, które nie są konsumentami. Co ważne, warunki ugód muszą przewidywać “odfrankowienie” kredytów, czyli przeliczenie zobowiązań na złotówki według uczciwej, rynkowej stopy procentowej. Oznacza to, że kredyty walutowe mają zostać potraktowane tak, jakby od początku były złotowe – zgodnie z postulatami frankowiczów.
Harmonogram sporządzenia listy wierzytelności – sędzia zobowiązał syndyka do przyspieszenia prac nad listą wierzytelności i wyznaczył termin do 31 marca 2026 r. na przygotowanie brakujących list. Lista ma objąć także tzw. trudne wierzytelności, czyli roszczenia klientów z nieważnych umów CHF, nawet jeśli dotąd nie zostały one ujęte. Sąd podkreślił, że na listach mają znaleźć się wszyscy uprawnieni wierzyciele – również frankowicze, którzy wygrali procesy przed ogłoszeniem upadłości banku lub których sprawy są w toku. Ma to zagwarantować, że żadna grupa poszkodowanych kredytobiorców nie zostanie pominięta przy podziale masy upadłości.
Zakaz przewlekania postępowań i nadużywania środków odwoławczych – sąd wprost zakazał syndykowi składania apelacji, zażaleń i innych środków odwoławczych, które służyłyby jedynie grze na czas. Nie wolno już podważać oczywistych wyroków unieważniających umowy CHF, ani wnosić o wstrzymanie toczących się procesów bez solidnej podstawy prawnej. Sędzia zabronił także stosowania argumentacji mającej jedynie wprowadzać sądy w błąd lub przedłużać sprawy. Innymi słowy – koniec z taktyką procesową nastawioną na zwłokę. W ramach tych ograniczeń syndyk nie powinien też nadużywać instrumentów proceduralnych takich jak wnioski o zwolnienie z kosztów sądowych, które dotąd służyły opóźnianiu rozstrzygnięć.
Minimalizacja kosztów i szybkie zakończenie upadłości – celem nadrzędnym ma być ochrona majątku masy upadłościowej i sprawne zamknięcie postępowania. Sędzia nakazał ograniczenie wydatków na zbędne spory prawne i maksymalne przyspieszenie procedur. W praktyce oznacza to, że syndyk ma zamykać sprawy polubownie tam, gdzie to możliwe, zamiast finansować wieloletnie batalie sądowe o z góry przesądzonym wyniku. Sąd przypomniał, że przeciąganie procesów frankowych jest niecelowe, kosztowne, sprzeczne z interesem wierzycieli masy upadłości i społecznie szkodliwe. Priorytetem ma być teraz szybkie zakończenie upadłości, a nie walka z klientami banku.
Zdaniem obserwatorów, tak stanowcze wytyczne to prawdziwy game changer dla frankowiczów Getinu. Sędzia Zarębski, który dotąd był krytykowany za powściągliwość wobec poczynań syndyka, tym zarządzeniem wywrócił dotychczasowe zasady gry. Jeśli syndyk dostosuje się do tych zaleceń, oznacza to faktyczny koniec wojny z frankowiczami w tej upadłości. Sam sąd ujął to dosadnie: „Nie składamy apelacji tylko po to, żeby grać na czas” – to zdanie najlepiej oddaje ducha wydanego zarządzenia.
Co oznacza decyzja sądu dla frankowiczów?
Nowe zarządzenie otwiera przed frankowiczami realne możliwości rozwiązania ich problemów. Przede wszystkim, syndyk musi przygotować ofertę ugód, co daje nadzieję na zakończenie sporu polubownie, bez dalszego uciążliwego procesu.
Najważniejszą zmianą odczuwalną dla frankowiczów będzie jednak koniec obstrukcji procesowej. Do tej pory wielu kredytobiorców czuło się zakładnikami taktyki przeciągania spraw – każda wygrana w I instancji kończyła się automatyczną apelacją syndyka, a nawet oczywiste wyroki o nieważności umów były przez niego zaskarżane lub torpedowane proceduralnie. Teraz ma się to skończyć. Procesy frankowe przyspieszą, bo apelacje syndyka praktycznie znikną z sal sądowych. Jeżeli nawet jakieś odwołania zostały wcześniej złożone, sąd upadłościowy dał sygnał, że mogą one zostać uznane za oczywiście bezzasadne i odrzucone. Dzięki temu frankowicze z Getinu mogą liczyć na szybkie uprawomocnienie się korzystnych dla nich orzeczeń.
Szerzej patrząc, zarządzenie sędziego zwiększa przewidywalność i stabilność całego procesu upadłościowego. Kredytobiorcy mogą wreszcie odzyskać poczucie kontroli nad swoją sytuacją – zamiast czekać latami na niepewne rozstrzygnięcia, otrzymają propozycje ugodowe i jasne informacje o statusie swojej wierzytelności. Oczywiście, samo zawarcie ugody będzie dobrowolne – nikt nie zmusi frankowiczów do przyjęcia oferty, jeśli uznają ją za niekorzystną. Jednak sąd wyraźnie oczekuje, że program ugód będzie realny i szeroko zakrojony, co daje nadzieję, że propozycje będą znacznie lepsze niż dotychczas.
Czy frankowicze odzyskają pieniądze, które już wpłacili do banku?
To pytanie wciąż pozostaje częściowo otwarte. Upadły bank ma ograniczone środki, a zaspokojenie wszystkich wierzycieli (w tym tysięcy frankowiczów) w pełnej wysokości może okazać się niemożliwe. Jednak samo uznanie roszczeń frankowiczów na liście wierzytelności jest ogromnie istotne – oznacza bowiem, że będą oni uprawnieni do podziału masy upadłości na równi z innymi wierzycielami (po uwzględnieniu uprzywilejowanej pozycji np. Bankowego Funduszu Gwarancyjnego). Co prawda, realne wypłaty mogą stanowić tylko ułamek należnych kwot, ale formalne wpisanie roszczeń to także furtka do ewentualnych dalszych działań prawnych.
Warto przypomnieć, że w tle toczy się debata o konstytucyjności przepisów prawa upadłościowego faworyzujących BFG – sam sędzia Zarębski skierował nawet pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego w tej sprawie. Jeśli doszłoby tu kiedyś do zmiany, frankowicze mogliby uzyskać jeszcze większą pulę środków do podziału. Już teraz jednak decyzja sędziego-komisarza daje im realną nadzieję na pozytywne zakończenie wieloletniego sporu.
Co grozi syndykowi za niewykonanie zarządzenia?
Zarządzenie sędziego-komisarza ma rygor wiążący – syndyk jest zobowiązany ściśle się do niego zastosować. Gdyby Kubiczek próbował je ignorować lub obchodzić, naraża się na poważne konsekwencje. Sąd upadłościowy sprawuje nadzór nad działaniami syndyka i dysponuje środkami, by wymusić realizację swoich poleceń. Najbardziej dotkliwą sankcją byłoby po prostu odwołanie syndyka z pełnionej funkcji. Utrata funkcji syndyka oznaczałaby dla Marcina Kubiczka nie tylko utratę kontroli nad głośnym postępowaniem Getinu, ale także poważny cios w reputację zawodową (doradcy restrukturyzacyjnego) i potencjalne konsekwencje dyscyplinarne.
Sędzia-komisarz ma również inne instrumenty nadzorcze. Może m.in. zarządzić wydanie zaleceń lub wezwać syndyka do wyjaśnień w zakresie realizacji programu ugód i list wierzytelności. Jeżeli dostrzeże opieszałość lub uchybienia, może wprowadzić zastępcę syndyka do pomocy w konkretnych zadaniach (np. przy sporządzaniu listy wierzytelności – czego domagali się wcześniej kredytobiorcy). W skrajnym przypadku sąd może też zawiadomić organy licencyjne o niewłaściwym wykonywaniu obowiązków przez syndyka, co mogłoby skutkować postępowaniem wobec niego. Krótko mówiąc, mec. Kubiczek musi podporządkować się decyzji sądu, jeśli chce zachować swoją rolę. Dotychczas cieszył się on względną swobodą, ale wydane zarządzenie wyraźnie sygnalizuje, że era „samowolki syndyka” dobiegła końca.
Warto zauważyć, że sam fakt tak ostrego zarządzenia świadczy o rosnącej niecierpliwości sądu wobec dotychczasowych praktyk. Sędzia Zarębski jasno dał do zrozumienia, że liczy się sprawne zakończenie upadłości, a nie partykularny interes syndyka czy przedłużanie procesów. Jeśli więc syndyk nie sprosta nowym wymogom, ryzykuje nie tylko swoją funkcją, ale i odpowiedzialnością prawną za ewentualne szkody wyrządzone masie upadłości przez zaniechania. Dla frankowiczów to sygnał, że sąd stoi po ich stronie i będzie pilnował, aby postanowienia zarządzenia nie pozostały na papierze.
Tysiące poszkodowanych i lata walki – czy to koniec sporu?
Sprawa frankowiczów Getin Noble Banku to jeden z największych konfliktów finansowych ostatnich lat. Według dostępnych danych do masy upadłościowej Getinu swoje roszczenia zgłosiło około 29,5 tysiąca kredytobiorców, z czego zdecydowana większość to osoby z kredytami frankowymi. Inne źródła szacują, że frankowiczów walczących o swoje prawa w postępowaniu upadłościowym Getinu może być nawet blisko 35 tysięcy – co czyni tę upadłość największą tego typu w historii Polski. Skala problemu jest ogromna, a za każdą z tych liczb stoją indywidualne historie rodzin obciążonych toksycznymi kredytami.
Spór trwa od wielu lat. Już przed upadłością banku frankowicze masowo pozywali Getin Noble Bank – był on jednym z najczęściej pozywanych banków “frankowych” (czwarty w kraju pod tym względem). Polskie sądy wydawały coraz więcej wyroków unieważniających umowy kredytowe tego banku, co jednoznacznie potwierdzało wadliwość tych kontraktów. Jednak ogłoszenie przymusowej restrukturyzacji Getinu we wrześniu 2022 r., a następnie formalnej upadłości (w 2023 r.), zahamowało możliwość dochodzenia roszczeń finansowych w zwykłym trybie. Frankowicze znaleźli się w prawnej pułapce: nie mogli już pozywać banku o zapłatę (bo upadłość), mogli jedynie żądać ustalenia nieważności umów i zgłaszać wierzytelności w upadłości – gdzie priorytetowo traktowano inne podmioty, głównie BFG. W efekcie przez ponad dwa lata panował marazm: postępowania upadłościowego nie dało się szybko zakończyć, bo samych wierzytelności frankowiczów jest kilkadziesiąt tysięcy, a syndyk nie spieszył się z ich uznawaniem. Kredytobiorcy czuli, że ich sprawy utknęły w martwym punkcie – bez ugód, bez wypłat, za to z wciąż wiszącym nad nimi kredytem.
Zarządzenie sędziego Zarębskiego daje nadzieję na przełom w tej patowej sytuacji. Po raz pierwszy w tak stanowczy sposób wzięto w ochronę interes konsumentów uwikłanych w upadłość banku. Jeśli nakazy z 14 listopada 2025 r. zostaną sprawnie wdrożone, najbardziej palące problemy frankowiczów mogą zostać rozwiązane w perspektywie najbliższych kilkunastu miesięcy. Sędzia wyznaczył horyzont prac nad listami wierzytelności do roku 2027, co sugeruje, że pełne zakończenie upadłości może nastąpić właśnie wtedy – czyli znacznie wcześniej, niż wielu się obawiało. Ugody obejmujące wszystkich klientów pozwoliłyby pozamykać tysiące indywidualnych spraw sądowych jeszcze przed wydaniem wyroków, co oznacza ogromną oszczędność czasu i kosztów dla obu stron sporu. Z kolei wstrzymanie masowego składania apelacji przez syndyka odciąży sądy drugiej instancji i przyspieszy uprawomocnienie się setek wyroków unieważniających umowy. Efekt może być taki, że już w 2026 r. znaczna część frankowiczów Getinu będzie miała uporządkowaną sytuację prawną: albo poprzez ugodę, albo poprzez prawomocny wyrok.
Oczywiście, wiele zależy od realizacji tych postanowień w praktyce. Frankowicze, owszem, zyskali silnego sojusznika w osobie sędziego-komisarza, ale wciąż muszą czekać na konkretne działania syndyka. Kluczowe będzie to, jakie warunki ugód zostaną zaproponowane. Jeśli będą one uczciwe – zbliżone do sądowego “odfrankowienia” kredytu – można spodziewać się, że duża część kredytobiorców je zaakceptuje, zamiast brnąć w dalsze spory. Jeśli jednak syndyk spróbuje grać na zwłokę lub przedstawi ofertę nieatrakcyjną, presja społeczna i prawna zapewne jeszcze wzrośnie. Niemniej jednak samo zarządzenie z 14 listopada br. już teraz jest postrzegane jako kamień milowy. „Frankowicze z Getinu mogą wreszcie dostrzec realne światełko w tunelu” – komentują uczestnicy grup dyskusyjnych w mediach społecznościowych, od lat śledzący tę sprawę.
W szerszej perspektywie decyzja sędziego-komisarza wpisuje się w trend coraz przychylniejszego traktowania frankowiczów przez instytucje państwowe. Po przełomowych wyrokach Trybunału Sprawiedliwości UE i Sądu Najwyższego, które potwierdziły prawa konsumentów w sporach frankowych, także sądy upadłościowe zaczynają dostrzegać konieczność ochrony tych kredytobiorców nawet w sytuacji bankructwa banku. Sprawa Getin Noble Banku jest pilnie obserwowana zarówno przez środowisko prawnicze, jak i przez tysiące rodzin spłacających wciąż kredyty indeksowane do franka.
Najnowsze zarządzenie daje podstawy, by wierzyć, że rok 2025 może stać się punktem zwrotnym – momentem, w którym frankowicze z Getinu realnie odzyskają kontrolę nad swoim losem. Jeśli tak się stanie, będzie to sygnał dla wszystkich uwikłanych w kredyty walutowe, że warto było walczyć o swoje prawa do końca. Koniec przedłużającego się koszmaru jest w zasięgu ręki – a to dla frankowiczów wiadomość na jaką czekali od lat.
