Wyrok C-607/25 26.11.2026 TSUE – Koź: WIBOR i granice wzrostu oprocentowania

Trybunał Sprawiedliwości UE wyznaczył na 26 listopada 2026 r. ogłoszenie w sprawie C-607/25 Koź. To pytanie Sądu Okręgowego w Krakowie w sporze kredytobiorcy z BNP Paribas Bank Polska, a jego oś jest inna niż w lutowym wyroku C-471/24. Kraków nie pyta, czy WIBOR jest uczciwym wskaźnikiem. Pyta, czy polski model zmiennego oprocentowania zapewnia konsumentowi równowagę przy braku stałego pułapu wzrostu wskaźnika i przy ruchomym ustawowym limicie odsetek. Oficjalny kalendarz sądowy wskazuje ogłoszenie wyroku 26 listopada 2026 r. o godz. 9:30. To zapowiedź: na 10 listopada treść orzeczenia nie jest jeszcze znana.

Wyrok C-607/25 Koź: kiedy TSUE ogłosi orzeczenie?

Sprawdziliśmy kartotekę sprawy w systemie InfoCuria. Sprawa C-607/25 ma status „W toku”, a w rubryce dotyczącej rozstrzygnięcia widnieje „Data ogłoszenia 26/11/2026”. Wniosek wpłynął do Luksemburga 15 września 2025 r., ogłoszenie o nim opublikowano w Dzienniku Urzędowym UE 22 grudnia 2025 r., językiem postępowania jest polski. Sprawę rozpoznaje Trybunał Sprawiedliwości, a rzecznikiem generalnym jest Laila Medina. Nazwa „Koź” jest fikcyjna. Trybunał nadaje takie nazwy, żeby nie ujawniać danych stron, co zaznaczono w przypisie do publikacji w Dzienniku Urzędowym.

Wokanda rozstrzyga wątpliwość, której nie wyjaśnia samo pole „Data ogłoszenia” w kartotece: wpis brzmi „Ogłoszenie wyroku – C-607/25 Koź”. Rozpoznanie zaplanowano w ósmej izbie. Termin należy sprawdzać w oficjalnym kalendarzu, ponieważ może ulec zmianie. Nie opisujemy przyszłej sentencji ani nie przesądzamy wyniku dla banku lub kredytobiorcy.

C-607/25 Koź przeciwko BNP Paribas: czego dotyczy pytanie?

Pytanie jest jedno, ale długie. Sąd Okręgowy w Krakowie chce wiedzieć, czy art. 29 ust. 2 ustawy z 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym, który każe ustalać zmienne oprocentowanie jako sumę wskaźnika referencyjnego i marży określonej w umowie, zapewnia „rzeczywistą równowagę stron umowy” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 o nieuczciwych warunkach w umowach konsumenckich. W streszczeniu odesłania pojawia się omyłkowo data „23 maja”; prawidłowa data ustawy to 23 marca 2017 r. Sąd wskazuje trzy okoliczności, które budzą jego wątpliwości. Treść pytania, opublikowana w Dzienniku Urzędowym UE, brzmi w kluczowym fragmencie tak:

W praktyce chodzi o trzy rzeczy. Po pierwsze, prawo nie mówi, o ile może wzrosnąć wskaźnik referencyjny, w analizowanym sporze WIBOR. Po drugie, nie ma ustawowego limitu wzrostu marży w czasie trwania umowy. Po trzecie, jedyną górną granicą są odsetki maksymalne z Kodeksu cywilnego. Ten limit jest jednak ruchomy: wynosi dwukrotność odsetek ustawowych, a te zależą od stopy referencyjnej NBP. Kiedy rośnie stopa referencyjna NBP, rośnie ustawowy pułap odsetek. Nie oznacza to braku jakiegokolwiek limitu: odsetki maksymalne wynoszą dwukrotność sumy stopy referencyjnej NBP i 3,5 punktu procentowego. Brak ustawowego limitu wzrostu marży nie uprawnia banku do dowolnego jej podnoszenia. Znaczenie mają treść umowy i zgodność klauzul zmiany z prawem.

C-607/25 a C-471/24: dwa pytania o kredyt z WIBOR-em

Wyrok z 12 lutego 2026 r. w sprawie C-471/24 przeciwko PKO BP dotyczył samej klauzuli WIBOR i obowiązków informacyjnych banku. Trybunał potwierdził, że taka klauzula podlega kontroli pod kątem nieuczciwego charakteru. Uznał zarazem, że bank nie musi tłumaczyć konsumentowi metodologii wyznaczania wskaźnika, a stosowanie WIBOR-u zgodnego z unijnym rozporządzeniem BMR co do zasady nie tworzy znaczącej nierównowagi. Wyroku tego nie należy odczytywać jako rozstrzygnięcia ważności każdej umowy opartej na WIBOR-ze.

Krakowskie pytanie zaczyna się tam, gdzie kończy się C-471/24. Nie dotyczy tego, czy wskaźnik jest rzetelnie wyliczany, tylko tego, czy konstrukcja zmiennej stopy bez stałego pułapu wzrostu, wpisana wprost w polską ustawę, wystarcza do ochrony konsumenta. To kwestia systemowa: dotyczy nie jednej umowy, ale modelu, w którym sąd pytający kwestionuje rozłożenie ryzyka wzrostu stóp procentowych.

Których umów może dotyczyć wyrok TSUE z 26 listopada 2026 r.?

Ustawa o kredycie hipotecznym obowiązuje od 22 lipca 2017 r. i to ona wprowadziła art. 29 ust. 2. Pytanie z Krakowa dotyczy więc przede wszystkim kredytów hipotecznych zawartych po tej dacie, w tym umów z boomu mieszkaniowego lat 2018–2021, kiedy stopy procentowe były rekordowo niskie, a raty wydawały się bezpieczne. Wzrost stóp w latach 2021–2022 podniósł je u wielu kredytobiorców o kilkadziesiąt procent w ciągu kilkunastu miesięcy.

Art. 29 ust. 2 nie jest bezpośrednią podstawą oceny umów zawartych przed wejściem w życie tej ustawy. Nie przesądza to jednak, że przyszła wykładnia dyrektywy 93/13 będzie dla starszych umów pozbawiona znaczenia. Zakres jej zastosowania będzie można ocenić dopiero po poznaniu sentencji i uzasadnienia.

Czy oczekiwanie na C-607/25 zawiesza inne sprawy o WIBOR?

Samo wyznaczenie terminu przez TSUE nie zawiesza automatycznie postępowań w Polsce. O znaczeniu odpowiedzi dla konkretnej umowy i ewentualnym zawieszeniu decyduje sąd krajowy. Bez reprezentatywnych danych nie oceniamy, jaka część sądów czeka na kolejne rozstrzygnięcia.

Czy wyrok C-607/25 automatycznie obniży raty kredytu?

Nie. Wyrok TSUE nie zmienia automatycznie żadnej umowy. Trybunał wyjaśnia, jak rozumieć prawo unijne, a o konkretnym kredycie rozstrzyga sąd krajowy. Bank nie przestanie naliczać WIBOR-u z dniem ogłoszenia orzeczenia, a sama odpowiedź Trybunału nie daje podstawy do wstrzymania spłaty rat. Kredytobiorca, który przestaje płacić bez wyroku lub postanowienia o zabezpieczeniu, ryzykuje wypowiedzenie umowy i wpis do rejestrów dłużników.

Warto też pamiętać, że pytanie dotyczy ustawy, a nie zachowania jednego banku. Gdyby Trybunał uznał, że polski model zmiennego oprocentowania nie zapewnia równowagi, sądy musiałyby dopiero ocenić, jakie konsekwencje ma to dla poszczególnych umów. Dyrektywa 93/13 chroni przed nieuczciwymi warunkami umownymi, ale co do zasady nie obejmuje postanowień, które odzwierciedlają bezwzględnie obowiązujące przepisy krajowe. Ta granica, wynikająca z art. 1 ust. 2 dyrektywy, będzie w ocenie redakcji chf24.pl jednym z kluczowych punktów, które Trybunał może rozważyć.

Co sprawdzić po ogłoszeniu wyroku C-607/25 Koź?

Najważniejsze będą sentencja, zakres odpowiedzi na pytanie z Krakowa oraz warunki jej stosowania przez sądy krajowe. Trzeba odróżnić wykładnię dyrektywy 93/13 od rozstrzygnięcia o konkretnej umowie. Sam wzrost raty nie przesądza o niedozwolonym charakterze klauzuli, a przyszły wynik tej sprawy nie jest gwarancją odzyskania pieniędzy.

Do oceny własnej sytuacji przydadzą się umowa i aneksy, regulamin, formularze informacji o ryzyku, harmonogramy oraz zestawienie zmian oprocentowania. Pozwolą ustalić, jak opisano wskaźnik, marżę i sposób aktualizacji stopy oraz jakie informacje otrzymał klient przed podpisaniem umowy.