W dwa dni od decyzji wiceministra sprawiedliwości o zawieszeniu licencji Marcin Kubiczek – syndyk masy upadłości Getin Noble Banku, jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej restrukturyzacji – przestał być prezesem zarządu RZMK Restructuring SA. Spółka zmieniła nazwę, usunęła z niej jego inicjały i wskazała nowego prezesa. Komunikat opublikowany 6 maja 2026 r. brzmi neutralnie i korporacyjnie, ale za jego treścią stoi jedna z najpoważniejszych spraw nadzorczych ostatnich lat na rynku doradców restrukturyzacyjnych. I bezpośrednio dotyka tysięcy frankowiczów, którzy po prawomocnym unieważnieniu kredytu wciąż dostawali pozwy o zwrot kapitału.
Kalendarium dwóch dni, które przewróciły rynek
4 maja 2026 r. wiceminister sprawiedliwości Arkadiusz Myrcha podpisał decyzję o zawieszeniu praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego nr 244, którą posługiwał się Marcin Kubiczek. Decyzja została wydana w toku prowadzonego od maja 2025 r. postępowania administracyjnego dotyczącego cofnięcia licencji – ma więc charakter tymczasowego, zabezpieczającego środka, a nie ostatecznego rozstrzygnięcia. Co istotne: rygor natychmiastowej wykonalności oznacza, że skutek nastąpił od razu, mimo że doradcy przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
5 maja Kubiczek opublikował oświadczenie, w którym zapowiedział wykorzystanie wszystkich dostępnych środków odwoławczych w celu uchylenia decyzji. Zwrócił uwagę, że – jak sam zaznacza – środek ma charakter tymczasowy i nie przesądza o nieprawidłowościach w prowadzonych przez niego postępowaniach. Według jego stanowiska decyzja została wydana wbrew stanowiskom organizacji społecznych i bez prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.
6 maja 2026 r. – czyli w 48 godzin od zawieszenia – pojawił się drugi komunikat. Kubiczek zrezygnował z funkcji prezesa zarządu RZMK Restructuring SA. Spółka zmieniła firmę i według własnego komunikatu działa odtąd pod marką „RZ Restructuring” – wariantem nazwy, z którego usunięto inicjały „MK” Marcina Kubiczka (pełna, ujawniona w KRS forma firmy może uwzględniać dotychczasowych wspólników kancelaryjnych Rymarz Zdort Maruta). Nowym prezesem zarządu został Krzysztof Rudnik – radca prawny, kwalifikowany doradca restrukturyzacyjny, który wcześniej pełnił funkcje nadzorcy układu i syndyka masy upadłości.
Dlaczego to musiało się stać tak szybko? Bo art. 170 ust. 5 prawa upadłościowego (i analogiczny przepis prawa restrukturyzacyjnego) nakazuje sądowi niezwłoczną zmianę syndyka, gdy spółce-syndykowi członek zarządu reprezentujący spółkę traci albo ma zawieszone prawa z licencji. Bez radcy z licencją w zarządzie spółka nie mogłaby dalej prowadzić ponad 100 postępowań upadłościowych i restrukturyzacyjnych, które obsługuje – w tym Getin Noble Bank, IDEA Bank, HREIT czy BDC Development.
Co dokładnie zarzuca Ministerstwo Sprawiedliwości
Komunikat resortu jest brutalnie konkretny. Wymieniono trzy główne grupy zarzutów dotyczących postępowań Getin Noble Banku i IDEA Banku:
- Poważne nieprawidłowości w rozliczaniu i wysokości wydatków w postępowaniach upadłościowych – w szczególności w zakresie obsługi prawnej i wydatków o charakterze public relations.
- Nieprawidłowości w realizacji czynności procesowych przez syndyka Getin Noble Banku w sprawach sądowych przeciwko frankowiczom.
- Naruszenie zasady minimalizacji kosztów postępowania – główny zarzut formalny, dotyczący art. 179 prawa upadłościowego, podnoszony już od czasów postępowania wszczętego za ministra Adama Bodnara w maju 2025 r.
Resort podaje też ujmującą skalę swoich działań: od 2024 r. cofnięto licencję 25 doradcom, zawieszono kolejnych 6, a tylko w 2026 r. wszczęto już 121 postępowań nadzorczych. Innymi słowy – Kubiczek nie jest pojedynczym przypadkiem, ale najgłośniejszym z całej fali.
Frankowicze: trzy lata strategii, której nikt nie potrafił wytłumaczyć
W oświadczeniu Społecznego Nadzoru Bankowego, które ukazało się równolegle z komunikatem MS, padło zdanie kluczowe dla zrozumienia, dlaczego ta sprawa wzbudza w środowisku frankowym taki rezonans: frankowicze przez długi czas mieli poczucie całkowitej bezsilności wobec skali postępowań inicjowanych mimo prawomocnych wyroków stwierdzających nieważność umów i mimo zgłoszonych wierzytelności i potrąceń w Krajowym Rejestrze Zadłużonych.
Konkretnie chodzi o praktykę, która stała się już niemal podręcznikową na rynku: po prawomocnym unieważnieniu kredytu konsumenci zgłaszali wierzytelność i dokonywali potrącenia w postępowaniu upadłościowym Getin Noble Banku. A potem dostawali kolejne pozwy o zwrot kapitału lub zawezwania do próby ugodowej – pisane przez kancelarię obsługującą syndyka, często na kwoty, które adwokat Rafał Olejnik z kancelarii Dowlegal określił publicznie jako „kwoty z kosmosu”. Konsumenci, mimo że formalnie wygrali, nie odzyskiwali zasądzonych kosztów procesu i kosztów zastępstwa procesowego, mimo prawomocnych orzeczeń.
Problem nie polegał więc na tym, że jakaś sprawa szła do sądu. Problem polegał na tym, że szły masowo, w sposób trudny do uzasadnienia ekonomicznie z perspektywy interesu masy upadłości, i to mimo wyraźnego zarządzenia sędziego-komisarza nakazującego zmianę strategii. To właśnie ten zwrot – „mimo zarządzenia sędziego-komisarza wielu wierzycieli nie dostrzegało zmiany praktyki” – jest najmocniejszym argumentem przeciwko tezie o nieuzasadnionej decyzji ministra.
Dla porządku należy odnotować drugą stronę argumentacji. Syndyk i współpracujący z nim pełnomocnicy konsekwentnie wskazywali, że ich działania wynikały z ustawowego obowiązku ochrony masy upadłości oraz z orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego możliwości dochodzenia roszczeń banku po stwierdzeniu nieważności umowy kredytu (m.in. w trybie tzw. teorii dwóch kondykcji). Z tej perspektywy każdy zaniechany pozew oznaczałby ryzyko zarzutu zaniechania działania na szkodę wierzycieli masy. To stanowisko ma swoje racje – natomiast nie tłumaczy, dlaczego skala i forma tych pozwów stała się przedmiotem zarządzenia sędziego-komisarza i odrębnego postępowania nadzorczego MS.
Nazwa zniknęła w 48 godzin. Co to mówi o spółce
Tu trzeba być ostrożnym, bo między wierszami komunikatu RZMK Restructuring można wyczytać dużo. Spółka pisze, że zmiana firmy „jest okazją do odświeżenia marki” i zachowuje ciągłość zespołu, wartości i zobowiązań wobec klientów. Jednocześnie z nazwy korporacyjnej znikają litery „MK” – inicjały Marcina Kubiczka, które do tej pory stanowiły o jej tożsamości.
Z perspektywy chłodnego obserwatora rynku można to odczytać jako klasyczną operację distancing brandingu – zabieg, który doradcy wizerunkowi znają na pamięć: gdy nazwisko staje się ryzykiem reputacyjnym, najpierw usuwa się je z marki, potem z dokumentów, a w końcu z firmowej narracji. To oczywiście jedna z możliwych interpretacji – sama spółka nie używa tego języka i prezentuje zmianę jako naturalną konsekwencję rezygnacji prezesa. Pierwszy krok został jednak zrobiony bardzo szybko, co tym mocniej kontrastuje z deklaracją o „kontynuacji wszystkich dotychczasowych funkcji”. Trudno jednocześnie sygnalizować rynkowi „to ten sam zespół” i „już nas z tym człowiekiem nie kojarzcie” – chyba że spółka właśnie próbuje zrobić jedno i drugie naraz.
Powołanie Krzysztofa Rudnika ma zaś jeden bardzo praktyczny sens: zapewnia, że spółka spełnia wymóg posiadania w zarządzie osoby z aktywną licencją kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego. Bez niego sądy upadłościowe musiałyby z urzędu zmieniać syndyka w każdym z ponad stu postępowań – kosztem czasu, kosztów i ciągłości. Z tego punktu widzenia szybka rekonfiguracja zarządu to też próba zachowania portfolio, które generuje przychody i renomę.
„To ja będę dochodził swoich praw” – co o tym sądzić
W oświadczeniu Marcin Kubiczek deklaruje, że najbliższy czas poświęci na dochodzenie swoich praw, planując odwołanie od decyzji ministra. To zrozumiała, w pełni dopuszczalna prawnie reakcja. Decyzja MS jest nieprawomocna, podlega kontroli sądowej i każdy adresat takiej decyzji ma prawo z niej korzystać. Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić: na obecnym etapie obowiązuje domniemanie braku ostatecznego rozstrzygnięcia o nieprawidłowościach. Sam minister to zaznacza.
Jednak – i to jest ten moment, w którym warto na chwilę odejść od korporacyjnego języka – adwokat Rafał Olejnik celnie zauważył w komentarzu pod oświadczeniem Kubiczka, że to dość paradoksalna sytuacja. Doradca restrukturyzacyjny, którego zawód polega na pilnowaniu interesu wierzycieli, zamiast działać w ich interesie poświęca teraz czas na obronę własnego stanowiska. To nie jest zarzut – to obserwacja systemowa, którą warto sobie zapisać. Profesja zaufania publicznego ma to do siebie, że sygnalizacja problemu na poziomie nadzorczym, nawet niesłuszna, generuje koszty po stronie tych, których ten zawód miał chronić.
Skarga Kubiczka do wojewódzkiego sądu administracyjnego, niezależnie od jej wyniku, nie blokuje bieżącego prowadzenia spraw przez spółkę pod nową nazwą i z nowym prezesem. Postępowania upadłościowe i restrukturyzacyjne toczą się dalej w trybie przewidzianym prawem, a ewentualne uchylenie decyzji ministra w trybie sądowoadministracyjnym to perspektywa miesięcy, jeśli nie kwartałów. Frankowicze ani inni wierzyciele nie muszą czekać na rozstrzygnięcie WSA, by mieć jasność co do statusu swoich postępowań – ten określa art. 170 ust. 5 prawa upadłościowego oraz postanowienia sądów upadłościowych, a nie kalendarz rozpraw WSA.
Co to oznacza praktycznie dla frankowicza Getinu
Po pierwsze: postępowanie upadłościowe Getin Noble Banku idzie dalej. Nie ma żadnego unieważnienia dotychczasowych czynności, nie ma przerwy proceduralnej. Zgłoszone wierzytelności pozostają zgłoszone, zatwierdzone listy – zatwierdzone, dokonane potrącenia – skuteczne.
Po drugie: sąd upadłościowy będzie musiał wydać postanowienie w sprawie syndyka Getin Noble Banku. Wariant najbardziej prawdopodobny to powierzenie tej funkcji albo nowemu prezesowi zarządu spółki RZ Restructuring (czyli Krzysztofowi Rudnikowi), albo – co byłoby dla frankowiczów istotnym sygnałem – innej spółce doradztwa restrukturyzacyjnego. Decyzja należy do sądu i zapadnie w trybie pilnym.
Po trzecie i najważniejsze: kontekst sygnałów płynących z resortu sprawiedliwości i z postanowienia sędziego-komisarza nakazującego zmianę strategii daje podstawy oczekiwać, że era masowego pozywania frankowiczów o zwrot kapitału po prawomocnym unieważnieniu umowy może wreszcie się skończyć. Każdy kolejny pozew skierowany przez syndyka Getin Noble Banku wbrew zarządzeniu sędziego-komisarza i wbrew temu, co właśnie usłyszało Ministerstwo Sprawiedliwości, będzie miał w sądzie inną cenę – także w sferze czysto reputacyjnej.
Wniosek
W tej sprawie warto zachować dwie rzeczy jednocześnie: pełen szacunek dla zasady, że decyzja zabezpieczająca nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia, oraz uczciwy ogląd faktów. A fakty są takie: ministerstwo wydało decyzję w oparciu o kilkadziesiąt skarg wpływających od kilkudziesięciu podmiotów od 2022 r. Sędzia-komisarz wcześniej wydał zarządzenie nakazujące zmianę praktyki. Kubiczek zrezygnował, spółka zmieniła nazwę i prezesa w 48 godzin. To nie są wydarzenia, które dzieją się przy fałszywym alarmie.
Frankowicze, którzy mają zgłoszone wierzytelności w masie upadłości Getin Noble Banku, otrzymują w tym tygodniu mocny sygnał: ich poczucie bezsilności wobec strategii procesowej syndyka nie było zbiorową halucynacją. Państwowy nadzór odnotował to, co środowisko prawnicze sygnalizowało od miesięcy, a sędziowie-komisarze próbowali korygować. Co dalej – pokażą sądy upadłościowe, wojewódzki sąd administracyjny rozpatrujący skargę Kubiczka i nowa firma RZ Restructuring, której pierwszym, najtrudniejszym testem reputacyjnym będzie to, jak poprowadzi te sprawy, w których jej poprzednia inkarnacja zawiodła.
Zastrzeżenie
Decyzja wiceministra sprawiedliwości z 4 maja 2026 r. o zawieszeniu praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego nr 244 ma charakter zabezpieczający i jest nieprawomocna. Adresatowi przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Decyzja nie przesądza o ostatecznym wyniku postępowania w przedmiocie cofnięcia licencji.
