Syndyk Getin Bank musi jednak oddać pieniądze Frankowiczom

Przez pół roku syndyk największej upadłości bankowej w Polsce powtarzał jedno zdanie: zasądzonych frankowiczom kosztów nie wypłaci, bo „to nie są koszty postępowania upadłościowego”. 24 czerwca 2026 r. sędzia-komisarz odpowiedziała mu jednym zarządzeniem — zobowiązała syndyka do wypłaty kosztów i wyznaczyła termin. Czternaście dni.

Czternaście dni — tyle ma syndyk Getinu na wypłatę kosztów

Zarządzenie sędzi-komisarz Agnieszki Białek (sygn. akt WA1M/GUp/44/2023) jest krótkie i ma dwa punkty. W pierwszym sąd przesądza kwalifikację prawną: koszty sądowe zasądzone w postępowaniach wszczętych przez syndyka masy upadłości Getin Noble Bank S.A. to koszty postępowania w rozumieniu art. 230 ust. 1 prawa upadłościowego — czyli, jak ujęto w dokumencie, wydatki bezpośrednio związane z ustaleniem i zabezpieczeniem masy upadłości.

W drugim punkcie sąd przechodzi od teorii do kasy: zobowiązuje syndyka do wypłaty wierzycielom kosztów zasądzonych prawomocnymi orzeczeniami w tych sprawach — w terminie do 14 dni. To różnica jakościowa. Wcześniejsze pisma sądu kończyły się poleceniem „zajęcia stanowiska” albo „sporządzenia analizy”. Tu pada konkret: wypłacić.

Trzeba jednak zachować precyzję: zarządzenie nie jest równoznaczne z automatyczną egzekucją. Syndykowi przysługuje zażalenie do sądu upadłościowego, a wniesienie środka odwoławczego może wstrzymać wykonanie. Sąd otworzył więc realną perspektywę wypłaty i wyznaczył jej termin — nie zaś gwarancję, że pieniądze trafią do wierzycieli z dnia na dzień.

Przełom prawdziwy, ale jeszcze nie pełne zwycięstwo

Zanim posypią się nagłówki o „wielkiej wygranej frankowiczów”, warto przeczytać zarządzenie dokładnie. Nakaz zapłaty dotyczy wyłącznie jednej z czterech kategorii kosztów — tych z procesów, które zainicjowała sama masa upadłości: pozwów o zwrot kapitału, spraw windykacyjnych, apelacji wnoszonych przez zarządcę. Nie obejmuje (przynajmniej na razie) największej puli: kosztów z pozwów, które frankowicze sami wytoczyli bankowi o ustalenie nieważności umowy.

Skalę widać w zestawieniu, które nowy syndyk złożył sądowi 12 czerwca 2026 r. Łączna kwota zasądzonych kosztów to 15 686 557,12 zł na rzecz 1 715 wierzycieli. Zarządzenie z 24 czerwca uruchamia wypłatę tylko pierwszego wiersza tej tabeli.

Źródło: „Odpowiedź na zobowiązanie sądu” z 12 czerwca 2026 r., sygn. akt WA1M/GUp/44/2023. Opracowanie własne.

Mówiąc wprost: sąd otworzył kasę dla 267 osób na 2,1 mln zł, podczas gdy pozostałe ponad 13,5 mln zł i blisko 1,5 tys. wierzycieli wciąż czeka na rozstrzygnięcie. To realny przełom — ale w skali całego sporu wciąż wierzchołek góry lodowej.

Koszt masy czy zwykły dług? Na tym opiera się cała gra

Dla kogoś spoza świata prawa upadłościowego mechanizm bywa nieoczywisty, a decyduje o wszystkim. Gdy frankowicz wygrywa z bankiem, sąd zasądza na jego rzecz nie tylko rozliczenie kredytu, lecz także zwrot kosztów procesu — w tym kosztów zastępstwa procesowego, czyli honorarium pełnomocnika. To zwykle kilka–kilkanaście tysięcy złotych na sprawę.

Problem w tym, że dłużnik jest w upadłości, a komornika do masy upadłości wysłać nie można — egzekucja jest wyłączona. Liczy się więc jedno: jak zakwalifikować dług. Uznany za koszt postępowania upadłościowego (art. 230 prawa upadłościowego) jest spłacany na bieżąco, z pierwszeństwem przed innymi. Uznany za zwykłą wierzytelność trafia na listę i jest zaspokajany na końcu — realistycznie w ułamku wartości albo wcale. Cały spór o Getin to spór o jedno słowo: pierwszeństwo.

Zwrot o 180 stopni: nowy syndyk, nowa linia sądu

Żeby docenić wagę zarządzenia, trzeba cofnąć się o pół roku. W piśmie z końca grudnia 2025 r. ówczesny syndyk Marcin Kubiczek zajął stanowisko jednoznaczne: zasądzone frankowiczom koszty nie są kosztami postępowania upadłościowego i nie mieszczą się w żadnej kategorii wydatków masy. Argument miał oparcie w literalnym brzmieniu przepisów — katalog kosztów postępowania jest zamknięty. Skutek praktyczny był jednak dotkliwy: prawomocny wyrok zamieniał się w obietnicę bez pokrycia.

Potem wydarzenia przyspieszyły. Ministerstwo Sprawiedliwości zawiesiło licencję Kubiczka — a powody tej decyzji wykraczały poza sam spór o koszty frankowe i dotyczyły szerszych zastrzeżeń do sposobu prowadzenia postępowania. 19 maja 2026 r. funkcję syndyka przejęła spółka Janda Mozdżeń Restrukturyzacje (kierowana przez Mirosława Mozdżenia). Nowy zarządca, zamiast bronić tezy „to nie nasz koszt”, po prostu policzył dług i przedstawił go sądowi. Sędzia-komisarz Agnieszka Białek, która wcześniej rozważała ostrożniejsze rozwiązania — w tym złożenie środków do depozytu sądowego — dysponowała już twardą kwotą i listą nazwisk. Zarządzenie z 24 czerwca jest konsekwencją tej zmiany.

Kto zyskuje, a kto za to płaci

Frankowicze i ich pełnomocnicy. 267 wierzycieli z pierwszej kategorii ma realną perspektywę odzyskania pieniędzy w ciągu kilkunastu dni. Dla pozostałych zarządzenie jest sygnałem kierunku, ale nie gwarancją — w ocenie autora należy traktować je warunkowo, dopóki sąd nie wypowie się o większej puli.

Masa upadłości i pozostali wierzyciele. Każda złotówka wypłacona z pierwszeństwem to złotówka mniej dla innych — w tym Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, który sfinansował przymusową restrukturyzację Getinu, oraz obligatariuszy. Spór o priorytet jest więc grą o sumie zerowej nie tylko między bankiem a klientami, lecz także między samymi wierzycielami.

Sam syndyk — i jego polityka procesowa. Tu kryje się najmocniejszy morał. Objęta nakazem kategoria to koszty spraw, które masa sama wytoczyła: pozwów i apelacji. Ofensywna linia procesowa, krytykowana od początku upadłości, dziś wraca jako policzalny rachunek, który masa musi pokryć w pierwszej kolejności. To cena strategii, nie przypadku.

Sądy i ustawodawca. Getin Noble Bank to największa upadłość bankowa w historii Polski. Sposób potraktowania kosztów frankowych może wyznaczyć wzór dla setek podobnych spraw. W tle pozostaje jednak luka systemowa, która może przeważyć o ostatecznym priorytecie: pytanie o kolejność zaspokajania — w tym pierwszeństwo Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (art. 440 ust. 3 prawa upadłościowego) — czeka na rozpatrzenie przez Trybunał Konstytucyjny. Dopóki TK się nie wypowie, żadne pojedyncze zarządzenie nie zamyka definitywnie sporu o kolejność. Każdy sędzia-komisarz kwalifikuje koszty na własną odpowiedzialność, a ostateczna hierarchia wierzycieli wciąż może się przesunąć.

Co dalej z resztą 13,5 miliona

Najważniejsze pytanie brzmi: czy sąd rozciągnie tę samą logikę na kategorię największą — koszty z pozwów samych frankowiczów. Prawnie jest ona trudniejsza, bo tu masa nie była stroną czynną. Ale skoro sędzia-komisarz uznała, że koszty z procesów inicjowanych przez syndyka są „bezpośrednio związane z zabezpieczeniem masy”, presja, by konsekwentnie potraktować pozostałe wierzytelności, będzie rosła z każdym kolejnym pismem pełnomocników.

Drugi wątek to reakcja samego syndyka. Czy w ciągu 14 dni wypłaci środki, czy zaskarży zarządzenie do sądu upadłościowego. Pierwszy scenariusz domyka pół roku patowej sytuacji. Drugi — przedłuża ją, ale tym razem to masa, a nie wierzyciele, będzie musiała przekonywać sąd do swoich racji.

Jedno się zmieniło na trwałe: po raz pierwszy w tej upadłości obok zasądzonych kosztów pojawił się konkretny termin wypłaty. Pytanie, które zostaje, jest proste i niewygodne dla całego sektora: jeśli nawet największa upadłość bankowa w Polsce potrafi przez pół roku nie wykonać prawomocnych wyroków, to ile naprawdę jest wart wyrok przeciwko bankowi, który zdążył upaść?

Materiał ma charakter informacyjny i publicystyczny. Nie stanowi porady prawnej ani finansowej. Każda sprawa upadłościowa i kredytowa wymaga indywidualnej oceny.