Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej konsumenta w sporze o sankcję kredytu darmowego. Wskazał na wadliwe uzasadnienie wniosku, a w dwóch z pięciu zagadnień — na powołanie niewłaściwego artykułu ustawy. Zasądził też od konsumenta 2700 zł kosztów na rzecz banku. Wracamy do postanowienia z 16 czerwca 2026 r., I CSK 1165/26, by wyjaśnić, czym odmowa przyjęcia skargi różni się od jej odrzucenia i dlaczego nie jest merytoryczną odpowiedzią na pytania o SKD.
O co konsument chciał zapytać Sąd Najwyższy?
Powód zaskarżył w całości wyrok Sądu Okręgowego w Kaliszu z 4 grudnia 2025 r. (II Ca 819/25) w sprawie o ustalenie i zapłatę. W postępowaniu kasacyjnym w takiej sprawie co do zasady obowiązuje zastępstwo przez adwokata lub radcę prawnego; ustawa przewiduje wyjątki, między innymi dla osób mających określone kwalifikacje prawnicze. Sąd Najwyższy najpierw ocenia na posiedzeniu niejawnym, czy zachodzi podstawa przyjęcia skargi do rozpoznania. Na tym etapie, zwanym przedsądem, znaczenie ma odrębnie uzasadniony wniosek o przyjęcie skargi. W tej sprawie zawierał pięć zagadnień (poniżej ich sens, a nie dosłowne brzmienie):
- czy do obowiązków kredytodawcy wobec konsumentów, o których mówi ustawa o kredycie konsumenckim, należą obowiązki informacyjne, do których odsyła art. 45 ust. 1;
- czy „prawidłowe” wykonanie tych obowiązków oznacza podanie informacji zgodnych z rzeczywistymi parametrami kredytu;
- czy sąd z urzędu musi zbadać wszystkie przesłanki sankcji kredytu darmowego, także te, których nie wymieniono w oświadczeniu o skorzystaniu z sankcji;
- czy brak informacji o uprawnieniu z art. 53 ust. 2 ustawy (dłuższy termin na odstąpienie od niekompletnej umowy) narusza art. 30 ust. 1 pkt 15;
- czy brak informacji o prowizji, którą bank pobiera jako agent ubezpieczeniowy z kredytowanej składki, narusza art. 30 ust. 1 pkt 10.
Skarżący twierdził ponadto, że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ sąd drugiej instancji ocenił obowiązek informacyjny banku tylko formalnie i nie sprawdził, czy podana w umowie RRSO odpowiada rzeczywistym parametrom kredytu. Na żadne z tych pytań Sąd Najwyższy nie odpowiedział.
Jakie błędy wytknął Sąd Najwyższy?
Sędzia Marcin Łochowski wskazał na uchybienia we wniosku o przyjęcie skargi. Skarżący połączył argumentację dotyczącą istotnego zagadnienia prawnego i potrzeby wykładni przepisów, nie wykazując należycie przesłanek żadnej z tych podstaw. Nie wskazał także przepisów wymagających postulowanej wykładni. Nie chodzi o ogólny zakaz powoływania więcej niż jednej podstawy, lecz o konieczność ich prawidłowego przedstawienia i uzasadnienia.
„skarżący w sposób nieuprawniony połączył pierwszą i drugą przesłankę kasacyjną, co wskazuje na ignorowanie zasad obowiązujących przy formułowaniu i uzasadnianiu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. (…) Nie jest natomiast rolą Sądu Najwyższego poszukiwanie argumentów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w treści uzasadnienia skargi”
Sąd Najwyższy, uzasadnienie postanowienia z 16 czerwca 2026 r., I CSK 1165/26
Drugie uchybienie to zdawkowe uzasadnienie. Pięć zagadnień podzielono na dwie grupy i każdą opisano wspólnie, w kilku zdaniach, bez przeglądu orzecznictwa i poglądów doktryny.
„każde z zagadnień wymagało odrębnego uzasadnienia, które powinno obejmować argumenty wskazujące na istnienie poważnych wątpliwości prawnych, przytoczenie istniejących na tym tle poglądów orzecznictwa i doktryny oraz przedstawienie rozbieżnych interpretacji prawnych i racji jurydycznych stojących za każdą z nich. Tego w lakonicznym uzasadnieniu wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania niewątpliwie zabrakło.”
Sąd Najwyższy, uzasadnienie postanowienia z 16 czerwca 2026 r., I CSK 1165/26
Sąd policzył nawet zdania: uzasadnienie pierwszej grupy zagadnień zajęło trzy, drugiej cztery. Podsumował to stwierdzeniem, że taka konstrukcja wniosku „uniemożliwia jego uwzględnienie”. Trzecie uchybienie jest najprostsze do zrozumienia dla osoby bez wykształcenia prawniczego:
„skarżący w dwóch pierwszych zagadnieniach prawnych mylnie powołuje się na art. 59 u.k.k., którego treść nie zawiera jednak przytoczonych przez powoda fragmentów, zamiast na art. 59cc u.k.k.”
Sąd Najwyższy, uzasadnienie postanowienia z 16 czerwca 2026 r., I CSK 1165/26
Dlaczego nie pomógł argument o oczywistej zasadności skargi?
SN nie uznał również, by wykazano oczywistą zasadność skargi. Powód nie wskazał konkretnych przepisów naruszonych w stopniu kwalifikowanym, a wywód w znacznej mierze dotyczył ustaleń faktycznych. Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia; skarga nie służy ponownej ocenie dowodów. SN przypomniał też, że sąd odwoławczy może przyjąć za własne ustalenia pierwszej instancji. Samo skorzystanie z tej możliwości nie dowodzi oczywistej zasadności skargi. Skarżący powołał ponadto nieważność postępowania, lecz nie wyjaśnił, jakie uchybienia miałyby ją powodować. SN stwierdził, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi, w tym nieważności.
| Co zarzucił Sąd Najwyższy | Skutek |
|---|---|
| Nieprawidłowe połączenie argumentacji dla dwóch podstaw przyjęcia skargi | Wniosek sprzeczny z zasadami jego formułowania |
| Brak wskazania przepisów wymagających wykładni | Sąd nie szuka argumentów za skarżącego |
| Wspólne, kilkuzdaniowe uzasadnienie dla pięciu zagadnień | Konstrukcja „uniemożliwia uwzględnienie” wniosku |
| Powołanie art. 59 zamiast art. 59cc ustawy | Dwa pierwsze zagadnienia oparte na przepisie o innej treści |
| Oczywista zasadność bez wskazania naruszonego przepisu | Przesłanka niewykazana |
| Nieważność postępowania powołana bez uzasadnienia | Brak wykazania przesłanki; SN nie stwierdził nieważności |
Opracowanie chf24.pl na podstawie uzasadnienia postanowienia I CSK 1165/26.
Czy to znaczy, że bank miał rację?
Samo to postanowienie nie oznacza merytorycznego potwierdzenia stanowiska banku w sporze o SKD. SN odmówił przyjęcia skargi, nie odrzucił jej i nie oddalił po rozpoznaniu zarzutów. Rozstrzygnięcie dotyczyło przesłanek dopuszczenia skargi do merytorycznego badania. Wyrok SO w Kaliszu pozostał prawomocny. Nie można jednak przedstawiać tej odmowy jako odpowiedzi SN na pięć pytań o obowiązki informacyjne banku. Nie przesądza ona także, jak zakończy się inna sprawa.
Dla porównania: 8 lipca 2026 r. w sprawie II CSKP 89/26 SN merytorycznie rozpoznał inną skargę dotyczącą SKD, uchylił wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. To również nie było ostateczne zasądzenie pieniędzy. W osobnym artykule opisujemy znaczenie tego wyroku dla nabywców roszczeń o SKD.
Co z tego wynika dla kredytobiorców?
Sąd Najwyższy oceniał jedną skargę i jej uzasadnienie. Nie oceniał rynku usług prawnych ani nie rozstrzygał odpowiedzialności pełnomocnika wobec klienta. Dla kredytobiorcy praktyczne znaczenie ma wcześniejsze ustalenie, czy skarga w ogóle jest dopuszczalna, jakie są jej podstawy, koszty i ryzyko. W sprawach o prawa majątkowe co do zasady wymagana jest wartość przedmiotu zaskarżenia wynosząca co najmniej 50 tys. zł; istnieją również inne ustawowe ograniczenia. Kwota ta nie jest automatycznie tożsama z pierwotną kwotą kredytu.
Jeżeli skarga przysługuje, strona wnosi ją do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, zasadniczo w terminie dwóch miesięcy od doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Nie wystarczy powtórzyć zarzutów apelacji: trzeba uzasadnić także ustawową podstawę przyjęcia skargi do rozpoznania. W tej sprawie odmowa oznaczała dodatkowe 2700 zł kosztów zasądzonych na rzecz banku, z odsetkami wskazanymi w postanowieniu. Nie jest to uniwersalna stawka dla każdej sprawy. Przed zleceniem postępowania warto ustalić, kto przygotuje skargę, na czym oprze wniosek o jej przyjęcie i jakie wydatki mogą powstać.
Źródła: postanowienie SN z 16 czerwca 2026 r., I CSK 1165/26, z uzasadnieniem — pełny tekst orzeczenia w publicznym agregatorze (dane pochodzą z repozytorium SN); oficjalna wokanda SN na 16 czerwca 2026 r.; SN, wyrok z 8 lipca 2026 r., II CSKP 89/26; Kodeks postępowania cywilnego — tekst jednolity i zmiany, art. 871, 3982, 3985, 3986, 3989 i 39813; ustawa o kredycie konsumenckim, art. 30, 45, 53 i 59cc. Dostęp bezpośredni do pełnego tekstu w witrynie SN był utrudniony; treść uzasadnienia sprawdzono w jego publicznie udostępnionej kopii. Artykuł omawia czerwcowe orzeczenie, nie nowe rozstrzygnięcie z listopada.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Stan na 16 listopada 2026 r.





