Firmy skupujące roszczenia o sankcję kredytu darmowego przegrały dwie sprawy w Sądzie Okręgowym w Łodzi. Uzasadnienia opublikowano 13 listopada. W jednej ze spraw spółka dochodziła 52 109,63 zł, a kredytobiorczyni występowała jako świadek. Sąd nie zakwestionował samej cesji, lecz nie znalazł podstaw do zastosowania SKD. Wyjaśniamy, co te wyroki oznaczają dla osób rozważających sprzedaż roszczenia i dlaczego nie dowodzą, że nabywcy zawsze przegrywają, a konsumenci wygrywają.
Co orzekł Sąd Okręgowy w Łodzi w sprawie III Ca 840/25?
Konsumentka zawarła 8 kwietnia 2019 r. umowę pożyczki na 130 778,27 zł, obejmującą 3 910,27 zł kredytowanej prowizji. Całkowitą kwotę pożyczki, bez tej prowizji, określono na 126 868 zł. Oświadczenie o SKD podpisała 5 stycznia 2024 r.; doręczono je bankowi 24 stycznia. Następnie 8 lutego przelała wierzytelność na spółkę, która wezwała bank do zapłaty 52 109,63 zł i wystąpiła z pozwem. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia oddalił powództwo i obciążył spółkę kosztami 5 400 zł. Sąd Okręgowy oddalił apelację 25 maja 2026 r. i zasądził kolejne 2 700 zł kosztów. Data 12 czerwca dotyczy uzasadnienia, nie wydania wyroku.
Kredytobiorczyni zeznawała jako świadek. Sąd pierwszej instancji nie uwierzył jej w części, w której twierdziła, że nie spodziewała się tak wysokiej raty, i odnotował, że zapoznała się z treścią umowy, która „była ona dla niej jasna”. Sąd okręgowy przyjął te ustalenia za własne i sformułował wąską definicję naruszenia:
„zwrot ten należy rozumieć wyłącznie jako brak zamieszczenia w umowie kredytu konsumenckiego konkretnych informacji lub postanowień wymienionych w ust. 1, bądź też określenie ich w sposób wadliwy, nieprawidłowy.”
Sąd Okręgowy w Łodzi, uzasadnienie wyroku z 25 maja 2026 r. (uzasadnienie z 12 czerwca), III Ca 840/25
„nawet gdy określone postanowienia umowy wymienione w art. 30 u.k.k. zawierają pewne nieścisłości, nie daje to jeszcze podstaw, aby stosować sankcję z art. 45 ust. 1 u.k.k., chyba że stopień nieścisłości, niepewności czy niejasności rzeczywiście ogranicza konsumenta w możliwości zorientowania się w treści umowy.”
Sąd Okręgowy w Łodzi, uzasadnienie wyroku z 25 maja 2026 r. (uzasadnienie z 12 czerwca), III Ca 840/25
Sąd dodał, że sankcją za nieuczciwe ukształtowanie praw konsumenta jest bezskuteczność danej klauzuli, a nie darmowy kredyt, i że żądanie oparte na art. 45 ustawy trzeba badać wyłącznie przez pryzmat obowiązków informacyjnych.
Co orzekł ten sam sąd w sprawie III Ca 2955/25?
W drugim wyroku, z 24 sierpnia 2026 r. (III Ca 2955/25), ten sam wydział oddalił apelację spółki i zasądził od niej 1 800 zł kosztów. Sąd odniósł się do wyroku TSUE C-744/24 i uznał niedopuszczalność oprocentowania kredytowanych kosztów. Oddzielił jednak ten problem od przesłanek zastosowania sankcji:
„Zdaniem Sądu odwoławczego samo stwierdzenie o niedopuszczalności oprocentowania kredytowanych kosztów kredytu, nie przesądza automatycznie o naruszeniu obowiązku informacyjnego. Należy bowiem oddzielić zagadnienie naruszenia obowiązku informacyjnego od zagadnień abuzywności poszczególnych postanowień umowy.”
Sąd Okręgowy w Łodzi, uzasadnienie wyroku z 24 sierpnia 2026 r., III Ca 2955/25
W tej sprawie widać też, jak sąd postrzega pozwy składane przez podmioty skupujące roszczenia. Napisał, że kredytobiorca „był świadomy warunków umowy, w tym mechanizmu kredytowania prowizji”, a następnie ocenił samą argumentację powoda:
„zarzuty powoda zostały sformułowane w oderwaniu od rzeczywistej woli i wiedzy kredytobiorcy, stanowiąc powielenie schematycznych twierdzeń używanych w podobnych sprawach.”
Sąd Okręgowy w Łodzi, uzasadnienie wyroku z 24 sierpnia 2026 r., III Ca 2955/25
Czy cesja roszczenia z sankcji kredytu darmowego jest w ogóle ważna?
W sprawie III Ca 840/25 sąd uznał konkretną umowę cesji za ważną i skuteczną. Nie oznacza to zatwierdzenia każdej umowy sprzedaży roszczeń o SKD. Zgodnie z art. 509 k.c. przelew jest co do zasady dopuszczalny, chyba że sprzeciwia się ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Trzeba odróżnić sprzedaż wierzytelności pieniężnej od uprawnienia konsumenta do złożenia oświadczenia o SKD. W tej sprawie oświadczenie konsumentki poprzedzało cesję. Sąd rejonowy wyraźnie rozdzielił te dwie czynności i dopuścił zbycie wierzytelności na rzecz przedsiębiorcy:
„wyłączenie takiej wierzytelności z obrotu stwarzałoby zagrożenie dla samych konsumentów, którzy nie chcąc osobiście dochodzić swoich praw przed sądem przeciwko instytucjom bankowym pozbawieni byliby tej możliwości, którą oferują spółki skupujące tego rodzaju wierzytelności”
Stanowisko Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia przytoczone w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi, III Ca 840/25
Sąd rejonowy odrzucił także argument banku o nieważności tej cesji z powodu nieekwiwalentności świadczeń. Była to ocena konkretnej umowy i podniesionego zarzutu. Apelację oddalono z powodu braku podstaw do SKD, a nie dlatego, że powodem była firma skupująca roszczenia.
Konsumenci wygrywają, firmy przegrywają? Sprawdzamy na wyrokach
| Sąd i sygnatura | Kto pozywał | Wynik |
|---|---|---|
| SO w Łodzi, III Ca 840/25 (25.05.2026) | Spółka, która nabyła roszczenie | Apelacja oddalona, wyrok prawomocny |
| SO w Łodzi, III Ca 2955/25 (24.08.2026) | Spółka, która nabyła roszczenie | Apelacja oddalona, wyrok prawomocny |
| Sąd Najwyższy, II CSKP 89/26 (8.07.2026) | Spółka, która nabyła roszczenie o 96 811,61 zł | Wyrok oddalający powództwo uchylony, sprawa do ponownego rozpoznania |
| SO w Krakowie, II Ca 2352/25 (30.09.2026) | Konsumentka | 63 919,42 zł dla konsumentki |
| SR w Toruniu, I C 601/26 (28.09.2026) | Konsument | Powództwo oddalone, I instancja; prawomocność niepotwierdzona |
Opracowanie chf24.pl na podstawie treści wskazanych orzeczeń. To pięć wybranych spraw, a nie reprezentatywna statystyka. Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie jest ostatecznym zasądzeniem pieniędzy.
Z tej tabeli nie wynika reguła, że nabywcy roszczeń przegrywają częściej. Sąd Najwyższy w wyroku z 8 lipca 2026 r., II CSKP 89/26, uwzględnił skargę kasacyjną spółki, uchylił niekorzystny dla niej wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Był to korzystny dla spółki wynik postępowania kasacyjnego, ale nie ostateczna wygrana o 96 811,61 zł. Z kolei w Toruniu oddalono pozew konsumenta; prawomocności tego rozstrzygnięcia nie potwierdziliśmy. Taka próbka nie pozwala wyliczyć skuteczności żadnego modelu dochodzenia roszczeń.
Oba łódzkie wyroki koncentrują się na obowiązkach informacyjnych i ocenie konkretnych umów. Nie można sprowadzać ich do samej tożsamości powoda. SN w sprawie II CSKP 89/26 analizował między innymi naliczanie odsetek od kosztów oraz informacje o rozliczeniu kredytu. Oceniał inną umowę, a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W osobnej analizie porównujemy stanowiska sądów dotyczące odsetek od prowizji i rocznego terminu na SKD.
Gdzie nabywca roszczenia ma trudniej niż konsument?
- Kredytobiorca może zostać świadkiem. Po przeniesieniu całej dochodzonej wierzytelności to nabywca prowadzi proces we własnym imieniu. Kredytobiorca nadal może mieć ekonomiczny interes w wyniku, zależnie od umowy cesji. Jego zeznania podlegają ocenie sądu; obowiązek mówienia prawdy nie zależy od tego, kto go powołał.
- Argumentacja musi dotyczyć konkretnej umowy. W sprawie III Ca 2955/25 sąd skrytykował schematyczne twierdzenia oderwane od wiedzy kredytobiorcy. Nie znaczy to, że samo stwierdzenie świadka „umowa była jasna” usuwa ustawowe braki informacji. Należy badać treść i transparentność informacji wymaganych prawem.
- Nabywca musi wykazać nabycie roszczenia. Bank może kwestionować zakres, skuteczność lub ważność cesji. Spółka musi wykazać, że przysługuje jej właśnie dochodzona wierzytelność. Sama cesja nie tworzy roszczenia, jeśli nie powstało ono po stronie konsumenta.
- Cena i ryzyko zależą od umowy sprzedaży. Zapłata może być jednorazowa, odroczona lub częściowo uzależniona od wyniku. Zasądzone koszty procesu obciążają jego stronę, ale umowa z konsumentem może przewidywać odrębne obowiązki i rozliczenia. Nie można bez sprawdzenia jej treści obiecywać braku jakiegokolwiek ryzyka.
Oceniając te sprawy, trzeba oddzielić treść prawa konsumenckiego od sposobu wykazania nabycia wierzytelności. To, że powodem jest spółka, samo w sobie nie przesądza o zasadności żądania. Nie usuwa jednak dodatkowych kwestii dotyczących cesji, umocowania i zakresu przelanego roszczenia.
Co z tego wynika dla osób, które rozważają sprzedaż roszczenia?
Łódzkie wyroki nie dowodzą, że sprzedaż roszczenia jest z zasady błędem. Pokazują jednak, że nabywca musi wykazać konkretne naruszenia, a konsument może zostać wezwany na świadka. W sprawie III Ca 840/25 sąd odwoławczy podkreślił znaczenie treści i transparentności informacji ocenianych według wzorca przeciętnego, uważnego konsumenta. Nie jest więc trafne twierdzenie, że o wyniku zawsze przesądza subiektywna deklaracja świadka.
Przed sprzedażą warto sprawdzić: cenę i termin zapłaty, zakres przekazywanych roszczeń i odsetek, rozliczenie ewentualnej wygranej, obowiązki współpracy oraz klauzule dotyczące zwrotu ceny lub innych obciążeń. Trzeba też ustalić, kto i na jakiej podstawie składa oświadczenie o SKD. Art. 45 ust. 5 przewiduje wygaśnięcie uprawnienia po roku od wykonania umowy; początek tego terminu jest przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie. To odrębne zagadnienie od przedawnienia roszczenia o zapłatę. Sama cesja nie rozpoczyna tych terminów od nowa.
Źródła: SO w Łodzi, wyrok z 25 maja 2026 r., III Ca 840/25, oraz uzasadnienie z 12 czerwca 2026 r.; SO w Łodzi, wyrok z 24 sierpnia 2026 r., III Ca 2955/25; SN, wyrok z 8 lipca 2026 r., II CSKP 89/26; SO w Krakowie, II Ca 2352/25, 30 września 2026 r.; SR w Toruniu, I C 601/26, 28 września 2026 r.; ustawa o kredycie konsumenckim, art. 30 i 45; Kodeks cywilny, art. 509. Uzasadnienia łódzkich orzeczeń opublikowano 13 listopada 2026 r. Daty wyroków odróżniono od dat uzasadnień.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Stan na 16 listopada 2026 r.





