Sąd Okręgowy w Warszawie prawomocnie zasądził od banku 24 723,11 zł i ustalił, że konsument spłaca pożyczkę bez odsetek i kosztów, wskazując na naruszenia związane z oprocentowaniem skredytowanej prowizji, a dodatkowo na niejasne warunki zmiany opłat. Uzasadnienie wyroku z 21 maja 2026 r. (XXVII Ca 1992/25) opublikowano 10 listopada. Niespełna trzy miesiące po warszawskim wyroku Sąd Okręgowy w Łodzi, również prawomocnie, w innej umowie odmówił zastosowania SKD do mechanizmu odsetek od prowizji i oddalił apelację kredytobiorcy (III Ca 2363/25). Oba orzeczenia zapadły już po wyroku TSUE w sprawie C-744/24, oba powołują ten sam wyrok C-472/23 i wyciągają z niego przeciwne wnioski. Przeczytaliśmy oba uzasadnienia i zestawiamy je punkt po punkcie.
Co orzekł Sąd Okręgowy w Warszawie?
Sprawa dotyczyła pożyczki gotówkowej z 21 stycznia 2019 r. Całkowita kwota pożyczki wynosiła 74 720,01 zł, a bank skredytował dodatkowo prowizję w wysokości 2 727,28 zł. Według umowy podstawą naliczania oprocentowania była „kwota do wypłaty”, czyli 77 447,29 zł, a więc kapitał razem z prowizją. Konsument złożył oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego i zażądał zwrotu tego, co zapłacił od 1 marca 2019 r. do 1 lutego 2024 r.: 22 847,11 zł odsetek i 1 876 zł prowizji.
Sąd Rejonowy w Pruszkowie 27 marca 2025 r. oddalił powództwo (I C 540/24). Uznał, że oświadczenie złożono w terminie, ale nie dopatrzył się w umowie naruszeń. Sąd Okręgowy w Warszawie zmienił ten wyrok. Zasądził całą dochodzoną kwotę główną, oddalił część żądania odsetek za opóźnienie, obciążył bank kosztami obu instancji i ustalił w sentencji, że konsument spłaca pożyczkę „bez odsetek i innych kosztów pożyczki należnych pożyczkodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie”. Ponieważ umowa nadal trwa, wyrok obejmuje więc także raty, które dopiero przyjdą.
Na czym polega „kaskadowe” naruszenie?
Punktem wyjścia jest wyrok TSUE z 23 kwietnia 2026 r. w sprawie C-744/24. Trybunał uznał, że dyrektywa o kredycie konsumenckim stoi na przeszkodzie stosowaniu stopy oprocentowania do kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów kredytu. Warszawski sąd przytoczył też fragment, który odbiera bankom często używany argument, że prowizja najpierw trafiła na rachunek klienta, a dopiero potem została pobrana. Według Trybunału taka okoliczność ma charakter przypadkowy i nie zmienia tego, że chodzi o koszt kredytu.
Następnie sąd przeszedł do pytania, które po C-744/24 dzieli orzecznictwo: czy niedozwolone odsetki od prowizji są tylko nienależnym świadczeniem, które bank ma oddać, czy także naruszeniem obowiązków informacyjnych, za które grozi sankcja kredytu darmowego. Odpowiedział jednoznacznie:
— Sąd Okręgowy w Warszawie, uzasadnienie wyroku z 21 maja 2026 r., XXVII Ca 1992/25
Łańcuch rozumowania zaczyna się od art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy o kredycie konsumenckim, który wymaga określenia stopy oprocentowania i „warunków stosowania tej stopy”. Zdaniem sądu ten zwrot odnosi się do tego, od jakiej podstawy i w jakim okresie stopa jest naliczana. Umowa, która każe ją stosować do kwoty obejmującej kredytowane koszty, określa ten parametr niezgodnie z prawem. Od tego miejsca błąd przenosi się dalej:
— Sąd Okręgowy w Warszawie, XXVII Ca 1992/25
Według warszawskiego sądu oznacza to trzy wady analizowanej umowy. Zawyżona jest RRSO, bo liczono ją z odsetkami, których bank nie mógł pobierać. Zawyżona jest całkowita kwota do zapłaty, i to, jak podkreślił sąd, „już w dniu zawarcia umowy”. Wadliwy jest wreszcie harmonogram, bo wysokość rat ustalono z uwzględnieniem odsetek od kwot, które nie mogły być oprocentowane. Sąd dodał uwagę, którą banki odczytają jako ostrzeżenie co do konstrukcji umów: „nie jest właściwą praktyką »ukrycie« kosztu w postaci prowizji w kapitale kredytu”, a harmonogram powinien pokazywać nie tylko część kapitałową i odsetkową raty, ale także inne koszty, w tym prowizję.
Czy zawyżona RRSO to naruszenie? Spór o wyrok C-472/23
Jednym z argumentów przeciwko sankcji jest wyrok TSUE z 13 lutego 2025 r. w sprawie C-472/23. Trybunał orzekł w nim, że RRSO zawyżona dlatego, że niektóre warunki umowy uznano później za nieuczciwe, sama w sobie nie narusza obowiązku informacyjnego. Sąd w Warszawie nie pominął tego orzeczenia, tylko zawęził jego zakres. Wprowadził rozróżnienie, które może wracać w kolejnych sprawach:
— Sąd Okręgowy w Warszawie, XXVII Ca 1992/25
Z tego samego wyroku C-472/23 sąd wziął natomiast punkty 31–32, według których nie ma znaczenia, czy błędny parametr jest zawyżony, czy zaniżony. Dopowiedział to własnymi słowami: parametr błędny nie pozwala konsumentowi ocenić zakresu zobowiązania w stopniu nie mniejszym niż parametr pominięty, „a zwykle w stopniu większym, bo wyklucza samą świadomość istnienia problemu”. Sąd odmówił też dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyliczenia RRSO. Uznał, że wobec stwierdzonych naruszeń taki wniosek prowadziłby jedynie do przedłużenia postępowania.
Wcześniej opisaliśmy łódzki wyrok III Ca 2363/25 w zestawieniu z Kielcami. Tutaj punktem wyjścia jest nowo opublikowane uzasadnienie warszawskiego wyroku i szczegółowy spór o art. 30 u.k.k.
Co orzekł Sąd Okręgowy w Łodzi?
W sprawie III Ca 2363/25 chodziło o kredyt gotówkowy z 20 listopada 2020 r. na 72 miesiące. Bank udzielił kredytu w wysokości 30 229,04 zł, z czego 26 000 zł trafiło na cele konsumpcyjne, a 4 229,04 zł na sfinansowanie prowizji. Umowa podawała odsetki w łącznej kwocie 7 062,15 zł, całkowity koszt kredytu 11 294,19 zł, RRSO 13,53 proc. i całkowitą kwotę do zapłaty 37 294,19 zł. Kredytobiorca zarzucał m.in., że nie poinformowano go jasno o naliczaniu odsetek od prowizji przez sześć lat. Liczby przepisano z uzasadnienia, które zawiera rozbieżność: 4 229,04 zł prowizji + 7 062,15 zł odsetek daje 11 291,19 zł, o 3 zł mniej niż podany koszt. Także suma kwoty finansowania i odsetek wynosi 37 291,19 zł, o 3 zł mniej od wskazanej kwoty do zapłaty.
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia 18 czerwca 2025 r. oddalił powództwo (XVIII C 69/25), a Sąd Okręgowy w Łodzi 17 sierpnia 2026 r. oddalił apelację. Wyrok TSUE w sprawie C-744/24 pojawia się w uzasadnieniu, ale w innej roli niż w Warszawie. Sąd wspomniał o nim, wyjaśniając, dlaczego nie zawiesił postępowania, i odnotował, że sprawa przed Trybunałem zakończyła się 23 kwietnia 2026 r. W ocenie tego, czy bank naruszył obowiązki informacyjne, sąd oparł się natomiast na innym założeniu. Kluczowy fragment brzmi:
— Sąd Okręgowy w Łodzi, uzasadnienie wyroku z 17 sierpnia 2026 r., III Ca 2363/25
Łódzki sąd rozdzielił więc dwie kwestie, które sąd warszawski połączył. Pierwsza to pytanie, czy bank mógł pobierać odsetki od prowizji. Druga to pytanie, czy rzetelnie poinformował o tym, co pobiera. Skoro umowa pokazywała RRSO i kwotę do zapłaty odpowiadające temu, co bank faktycznie naliczał, to według sądu informacja była prawdziwa. Sąd dodał zdanie, które jest dokładnym przeciwieństwem warszawskiej „kaskady”:
— Sąd Okręgowy w Łodzi, III Ca 2363/25
Według tego sądu właściwą reakcją na nieuczciwe ukształtowanie umowy jest ocena abuzywności na podstawie art. 385¹ Kodeksu cywilnego, a nie sankcja kredytu darmowego. Na potwierdzenie przywołał punkty 34–36 wyroku C-472/23, czyli dokładnie tę tezę o zawyżonej RRSO, którą sąd warszawski uznał za dotyczącą innej sytuacji. Kredytobiorcy nie pomogła też droga przez abuzywność. Sąd podzielił ocenę, że prowizja nie była niedozwolona, i uznał, że odzwierciedlała koszty ponoszone przez bank. W części zawierającej rozważania sądu odwoławczego nie znaleźliśmy natomiast odrębnej analizy art. 30 ust. 1 pkt 6, czyli przepisu o „warunkach stosowania stopy”, od którego w Warszawie zaczyna się cały łańcuch naruszeń.
Dwa prawomocne wyroki obok siebie
| SO w Warszawie, XXVII Ca 1992/25 | SO w Łodzi, III Ca 2363/25 | |
|---|---|---|
| Data wyroku | 21 maja 2026 r. | 17 sierpnia 2026 r. |
| Umowa | pożyczka z 21.01.2019, kapitał 74 720,01 zł, prowizja skredytowana 2 727,28 zł | kredyt z 20.11.2020, kapitał 26 000 zł, prowizja skredytowana 4 229,04 zł |
| Wyrok I instancji | SR w Pruszkowie oddalił powództwo | SR dla Łodzi-Śródmieścia oddalił powództwo |
| Wynik apelacji | wyrok zmieniony, zasądzone 24 723,11 zł, pożyczka bez odsetek i kosztów | apelacja oddalona |
Wspólny jest mechanizm finansowania prowizji, ale nie są to identyczne stany faktyczne. W obu sprawach bank skredytował prowizję i naliczał od niej odsetki, w obu umowach podano RRSO i całkowitą kwotę do zapłaty, a sądy rejonowe w obu przypadkach oddaliły powództwo. Różniły się kwoty, daty zawarcia, treść umów, zakres zarzutów i dowody. Porównanie pokazuje rozbieżność argumentacji, nie kontrolowany test dwóch identycznych umów.
Warszawa kontra Łódź: siedem kwestii w porównaniu uzasadnień
| Kwestia | SO w Warszawie | SO w Łodzi |
|---|---|---|
| Czym jest „naruszenie” obowiązku informacyjnego? | Podaniem parametru, który jest nieprawidłowy, także wtedy, gdy wiernie oddaje treść umowy, ale policzono go od podstawy niezgodnej z prawem. | Pominięciem informacji albo podaniem jej nieprawdziwie lub niepełnie. Informacja zgodna z tym, co bank faktycznie nalicza, jest prawidłowa. |
| Wyrok C-744/24 | Podstawa rozstrzygnięcia (pkt 42–43, 57, 62–65). Zakaz oprocentowania kosztów przekłada się na treść informacji w umowie. | Odnotowany przy odmowie zawieszenia postępowania. Dla oceny informacji bez znaczenia: „niezależnie od tego, czy kredytodawca był uprawniony (…), czy też nie”. |
| Stopa oprocentowania i warunki jej stosowania (pkt 6) | Pierwsze ogniwo. „Warunki stosowania stopy” to m.in. podstawa, od której liczy się odsetki. Podstawa obejmująca koszty jest określona niezgodnie z prawem. | Zarzut był w apelacji. Sąd odwoławczy przyjął ocenę sądu rejonowego za własną, ale sam tego punktu nie omówił. |
| RRSO i całkowita kwota do zapłaty (pkt 7) | Błędne, bo zawierają odsetki, których bank nie mógł pobierać. Kwota do zapłaty zawyżona „już w dniu zawarcia umowy”. | Prawidłowe, bo bank „nie mógł w inny sposób” ich wyliczyć, skoro takie odsetki pobierał. Konsument dostał informację o rzeczywistym koszcie. |
| Wyrok C-472/23 | Pkt 31–32: błąd w górę też jest błędem. Teza o zawyżonej RRSO dotyczy kosztów „rodzajowo prawidłowych”, czyli innej sytuacji. | Pkt 34–36: RRSO liczy się przy założeniu wykonania umowy zgodnie z jej warunkami, także tymi, które później okażą się niewiążące. |
| Harmonogram i zasady spłaty (pkt 8) | Wadliwy, bo raty zawierają niedozwolone odsetki. Harmonogram powinien pokazywać także prowizję. | Wystarczy wysokość rat z podziałem na kapitał i odsetki. Za C-42/15: prawo nie wymaga tabeli spłat ani wyodrębniania prowizji. |
| Kiedy sankcja jest proporcjonalna? | Decyduje charakter naruszonego obowiązku, a nie stopień naruszenia. Miarkowanie niemożliwe. | Katalog naruszeń jest zamknięty i wykładany ściśle. Liczą się tylko wady, które uniemożliwiają konsumentowi zorientowanie się w treści zobowiązania. |
Skąd te różnice? Co dzieli uzasadnienia?
Łatwo byłoby napisać, że o wyniku zdecydowało to, na jakiego sędziego trafiła sprawa. W ocenie redakcji chf24.pl byłoby to uproszczenie. W obu uzasadnieniach można wyróżnić odmienne założenia dotyczące sporu o to, co właściwie chroni art. 30 ustawy o kredycie konsumenckim.
Sąd w Łodzi przyjmuje, że przepis chroni prawdziwość informacji. Umowa ma powiedzieć konsumentowi, ile zapłaci i jak to porównać z innymi ofertami. Jeśli bank zamierza pobierać odsetki od prowizji i pokazuje RRSO oraz kwotę do zapłaty, które te odsetki uwzględniają, to konsument dostał obraz zgodny z rzeczywistością. To, że samo pobieranie takich odsetek jest niedozwolone, jest osobnym problemem, na który prawo ma osobne narzędzia: zwrot nienależnego świadczenia albo kontrolę abuzywności. Przy takim założeniu sankcja kredytu darmowego jest karą za dezinformację, a nie za każdą niezgodność umowy z prawem.
Sąd w Warszawie przyjmuje, że przepis chroni prawidłowość parametrów. RRSO, stopa oprocentowania i całkowita kwota do zapłaty są pojęciami zdefiniowanymi w prawie unijnym i mają służyć porównywaniu ofert w całej Unii. Jeśli do ich wyliczenia weszły składniki, których według dyrektywy w ogóle nie powinno być, to parametr przestaje pełnić swoją funkcję, nawet gdy wiernie oddaje umowę. Przy takim założeniu wyrok C-744/24 nie jest tylko zakazem pobierania pewnych odsetek, ale także wskazówką, jak ma wyglądać poprawna informacja o kredycie.
Ta różnica pomaga uporządkować część rozbieżności; nie wyjaśnia wszystkich różnic między umowami i zarzutami. Dlatego oba sądy mogą czytać ten sam wyrok C-472/23 i znajdować w nim potwierdzenie własnego stanowiska: Łódź w punktach o tym, że RRSO liczy się według warunków umowy, Warszawa w punktach o tym, że zawyżony parametr nie spełnia funkcji porównawczej. Dlatego też inaczej oceniają harmonogram i inaczej stawiają próg, od którego sankcja w ogóle wchodzi w grę.
Które uzasadnienie jest mocniejsze?
Poniższa ocena jest opinią redakcji chf24.pl, a nie rozstrzygnięciem sporu, który ostatecznie należy do Sądu Najwyższego i Trybunału. Zestawiamy mocne i słabe punkty obu uzasadnień tak, jak widać je w tekście.
| SO w Warszawie | SO w Łodzi | |
|---|---|---|
| Mocne strony | Mierzy się wprost z najnowszym wyrokiem TSUE i cytuje konkretne punkty. Argument z pkt 6 jest samodzielny: stopa oprocentowania to z definicji stopa stosowana do wypłaconej kwoty, więc stosowanie jej do większej podstawy czyni informację o stopie nieścisłą. Odpowiada na główny kontrargument banków (C-472/23), zamiast go pominąć. | Najbliżej literalnego brzmienia C-472/23 (pkt 34–36) w kwestii RRSO. Ocena harmonogramu zgodna z C-42/15. Wyraźnie oddziela obowiązki informacyjne od legalności klauzul, co chroni zamknięty katalog art. 45 przed rozciąganiem na każdą wadę umowy. |
| Słabe strony | Podział na koszty „rodzajowo prawidłowe” i „nieprawidłowe” jest własną konstrukcją sądu, nie ma go w C-472/23. „Kaskada” na pkt 7 i 8 prowadzi do wniosku, że każdy bezprawny koszt staje się zarazem naruszeniem informacyjnym. Wymóg pokazania prowizji w harmonogramie trudno pogodzić z C-42/15. Naruszenie pkt 10 stwierdzone ogólnie, bez przytoczenia ocenianych postanowień. | Nie odnosi się merytorycznie do C-744/24, choć wyrok zapadł niemal cztery miesiące wcześniej, a zarzuty apelacji dotyczyły oprocentowania kosztów. Brak własnej analizy pkt 6. Próg „uniemożliwia zorientowanie się w treści zobowiązania” jest wyższy niż test TSUE („może podważyć możliwość oceny”) i w praktyce przywraca ocenę wagi naruszenia, którą C-472/23 uznał za nieistotną. |
W ocenie redakcji chf24.pl łódzkie uzasadnienie jest bardziej ostrożne metodologicznie, ale niepełne. Jego najmocniejszy argument dotyczy RRSO i trudno go zbyć: Trybunał rzeczywiście powiedział, że RRSO liczy się według warunków umowy, także tych, które okażą się niewiążące, a warszawskie rozróżnienie kosztów „rodzajowo prawidłowych” i „nieprawidłowych” stanowi własne rozróżnienie sądu, niewyrażone wprost w sentencji C-472/23. Zarazem jednak sąd w Łodzi rozstrzygnął sprawę tak, jakby wyrok C-744/24 nie miał nic do powiedzenia o treści informacji w umowie. Tymczasem Trybunał w punktach 62–64 pisze właśnie o przejrzystości rynku i o tym, że zagrażałoby jej stosowanie stopy oprocentowania do kwot innych niż wypłacona kwota kredytu. Uzasadnienie, które tego fragmentu nie rozważa, zostawia otwarte najważniejsze pytanie.
Warszawskie uzasadnienie idzie dalej, niż musiało. Do zastosowania sankcji wystarcza jedno naruszenie, a najlepiej umocowane jest pierwsze ogniwo, czyli pkt 6. Jeśli umowa każe stosować stopę do podstawy powiększonej o koszty, to informacja o „warunkach stosowania stopy” jest wadliwa niezależnie od tego, jak ocenić RRSO. Ten argument nie zależy od spornego odczytania C-472/23 i znajduje bezpośrednie oparcie w C-744/24. Słabsza jest dalsza część „kaskady”. Teza, że RRSO i harmonogram są błędne tylko dlatego, że zawierają bezprawny koszt, zaciera granicę, której łódzki sąd słusznie broni, i to ona będzie najłatwiejszym celem dla banków w kolejnych sprawach.
Naszym zdaniem argument oparty na art. 30 ust. 1 pkt 6 zasługuje po C-744/24 na odrębną analizę, ale z węższym uzasadnieniem niż to, które sąd napisał: mocny jest pkt 6, dyskusyjne są pkt 7 i 8. Dla pełniejszej oceny łódzkiej argumentacji przydatne byłoby wyjaśnienie, dlaczego stosowanie stopy do skredytowanej prowizji nie narusza pkt 6 mimo C-744/24. Tego w uzasadnieniu nie ma. Żaden z tych wyroków nie jest więc dowolny, ale też żaden nie zamyka sporu. Dwa rozstrzygnięcia nie przesądzają wyniku kolejnej sprawy: wymagają porównania treści umowy, podniesionych naruszeń i materiału dowodowego.
Czy sankcję kredytu darmowego da się miarkować?
Bank w analizowanym sporze podnosił, że pozbawienie ich wszystkich odsetek i kosztów za błąd dotyczący niewielkiej prowizji jest nieproporcjonalne. W sprawie warszawskiej prowizja wynosiła 2 727,28 zł, a bank ma oddać ponad 24,7 tys. zł. Sąd przeanalizował orzecznictwo TSUE i odpowiedział bez zastrzeżeń:
— Sąd Okręgowy w Warszawie, XXVII Ca 1992/25
Sąd uznał, że Trybunał powiązał proporcjonalność z charakterem naruszonego obowiązku, a nie ze stopniem naruszenia. Sankcja jest proporcjonalna, jeśli uchybienie mogło wpłynąć na zdolność konsumenta do oceny zakresu zobowiązania, i to „nawet wtedy, gdy obejmuje dowolny stopień naruszenia obowiązku (w tym lekki bądź nieistotny)”. Sąd dodał, że skorzystania z sankcji i wystąpienia z pozwem nie można w tej sprawie uznać za nadużycie prawa.
Łódzki sąd przywołał częściowo te same orzeczenia, w tym C-42/15 i C-339/23, ale wyprowadził z nich wniosek idący w przeciwną stronę. Przyznał wprawdzie, że rozmiar naruszenia nie ma znaczenia dla zastosowania sankcji, lecz najpierw trzeba ustalić, czy naruszenie w ogóle zachodzi. A to jego zdaniem dotyczy tylko takich wad umowy, które uniemożliwiają konsumentowi zorientowanie się w treści zaciąganego zobowiązania.
Drugie naruszenie: niejasne warunki zmiany opłat
Sąd w Warszawie zaznaczył, że do zastosowania sankcji wystarcza jedno naruszenie, ale odnotował jeszcze jedno, dotyczące art. 30 ust. 1 pkt 10, czyli warunków, na jakich koszty mogą ulec zmianie. Przesłanki zmiany Taryfy opłat i prowizji ocenił jako niedostatecznie skonkretyzowane, bo odnosiły się do okoliczności, których kredytobiorca nie mógł zweryfikować albo które zależały wyłącznie od woli banku. Sąd napisał, że „sam komunikat o granicach wzrostu nie sanuje arbitralności mechanizmu”. To wątek niezależny od odsetek od prowizji i może mieć znaczenie także w sprawach, w których bank kosztów nie kredytował.
Oświadczenie o SKD a wezwanie do zapłaty: dlaczego rozróżnienie ma znaczenie?
W jednym punkcie warszawski wyrok jest korzystny dla banków. Uzasadnienie w opisie pozwu wskazuje żądanie odsetek od 1 lutego 2024 r., a w końcowych rozważaniach odnosi się do 2 lutego 2024 r., dnia po doręczeniu oświadczenia. Ta rozbieżność nie zmienia sentencji. Sąd zasądził je dopiero od 25 maja 2024 r. Powód: oświadczenie nie zawierało wezwania do zapłaty.
— Sąd Okręgowy w Warszawie, XXVII Ca 1992/25
Roszczenie o zwrot nienależnego świadczenia jest bezterminowe, więc staje się wymagalne dopiero po wezwaniu dłużnika do zapłaty. Skoro wezwania z określoną kwotą nie było, jego rolę przejął pozew, a bank miał 14 dni od doręczenia odpisu pozwu na spełnienie świadczenia. Konsument stracił w ten sposób odsetki za niecałe cztery miesiące. Przy zasądzonej kwocie i ówczesnej stopie odsetek ustawowych za opóźnienie (11,25 proc.) to szacunkowo około 859 zł przy założeniu 113 dni od 2 lutego do 24 maja 2024 r. włącznie, stałej podstawy 24 723,11 zł oraz przelicznika 366 dni dla roku przestępnego (24 723,11 × 11,25% × 113/366). To ilustracja rachunkowa, nie dodatkowa kwota zasądzona przez sąd. W sprawach o wyższe kwoty albo przy dłuższej zwłoce z pozwem strata będzie odpowiednio większa.
Wniosek praktyczny jest prosty. Oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego warto połączyć z wezwaniem do zapłaty konkretnej kwoty w wyznaczonym terminie, nawet jeśli wyliczenie wymaga pracy z harmonogramem i historią spłat. Drugi element wyroku działa z kolei na korzyść konsumentów z trwającymi umowami: sąd uznał, że mają interes prawny w żądaniu ustalenia, i sam sformułował sentencję słowami ustawy, tak aby było jasne, jak umowa ma być wykonywana w przyszłości.
Co to oznacza dla osób z kredytem, w którym skredytowano prowizję?
Wyrok warszawski pokazuje, że po C-744/24 można prawomocnie wygrać sankcję kredytu darmowego w sprawie dotyczącej odsetek od skredytowanych kosztów. Trzeba jednak uwzględnić także dodatkowo stwierdzone naruszenie dotyczące zmiany opłat. Odmowa dopuszczenia opinii biegłego była decyzją w tej konkretnej sprawie, nie regułą dla wszystkich procesów. Wyrok łódzki pokazuje, że ten sam argument może prawomocnie przegrać, a wtedy kredytobiorca płaci jeszcze koszty przeciwnika. W ocenie redakcji chf24.pl oba orzeczenia trzeba czytać razem. Żadne z nich nie jest „linią orzeczniczą”, a każde z nich będzie cytowane w pismach procesowych drugiej strony.
Trzeba też pamiętać o terminie. Art. 45 ust. 5 u.k.k. przewiduje wygaśnięcie uprawnienia po roku od dnia wykonania umowy; ustalenie tej daty wymaga analizy rozliczenia i obowiązków stron. W sprawie warszawskiej nie było to sporne, bo pożyczka jest nadal spłacana, ale przy kredytach już spłaconych trzeba sprawdzić, czy i kiedy doszło do wykonania umowy oraz kiedy złożono oświadczenie. Nie należy utożsamiać tego rocznego terminu z terminem przedawnienia wszystkich roszczeń o zwrot. Sam wyrok C-744/24 należy odróżnić od indywidualnego zasądzenia zwrotu. Może on wspierać węższe roszczenie o odsetki naliczone od kosztów, ale jego zakres, kwota i przedawnienie wymagają osobnej oceny. Nie jest automatycznym przyznaniem SKD każdemu kredytobiorcy.
Źródła: SO Warszawa XXVII Ca 1992/25: wyrok i uzasadnienie; oficjalna sentencja w BIP sądu; SO Łódź: sentencja i uzasadnienie; TSUE C-744/24; TSUE C-472/23; TSUE C-42/15; ustawa o kredycie konsumenckim. orzeczenia opublikowane w Systemie Analizy Orzeczeń Sądowych: wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 21 maja 2026 r., XXVII Ca 1992/25, z uzasadnieniem (publikacja 10 listopada 2026 r.); wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z 17 sierpnia 2026 r., III Ca 2363/25, z uzasadnieniem z 14 września 2026 r.; wyroki TSUE: z 23 kwietnia 2026 r., C-744/24; z 13 lutego 2025 r., C-472/23; z 24 października 2024 r., C-339/23; z 16 lipca 2020 r., C-686/19; z 9 listopada 2016 r., C-42/15; z 21 kwietnia 2016 r., C-377/14; ustawa z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, art. 5 pkt 7, 8 i 10, art. 30 ust. 1 pkt 6, 7, 8 i 10, art. 45; Kodeks cywilny, art. 359 § 1, art. 385¹, art. 410, art. 455 i art. 481; dyrektywa 2008/48/WE.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Oba wyroki wydały sądy drugiej instancji. Wyliczenie odsetek ma charakter ilustracyjny, z ujawnionymi założeniami. Ocena mocnych i słabych stron uzasadnień jest opinią autora. Nie badaliśmy pełnych akt ani oryginałów obu umów. Stan na 11 listopada 2026 r.
